Sofie

…,

“‘… en vier leerlingen zijn omgekomen. De school zelf is nog niet vrijgegeven door de politie, en men kan ook niet voorspellen wanneer dat zal gebeuren. Mogelijk kunnen de lessen pas over een week hervat worden…’ Één stomme regel over de doden, verder gaat het enkel over het onderzoek. Mama, zeg jij er eens iets van…”
“De kans is groot dat het labo morgen volledig klaar is met sporen verzamelen. De school blijft dan nog voor een deel afgezet, ik dacht de kantine van het vierde leerjaar, maar verder kunnen de lessen gewoon doorgaan. Ik vermoed overigens dat de schoolleiding pas maandag begint met de lessen, de eerste dagen dat de school weer toegankelijk is zullen er wel herdenkingen worden gehouden voor de leerlingen en docenten die zijn omgekomen. Dat mag ik toch hopen, ‘t zou allezinds respectvol zijn.”

Mama leidt het onderzoek. Niks te ‘te betrokken’, ze leidt het onderzoek, punt. Vind ik ook wel fijn, dan krijg ik tenminste nog iets te horen over het verloop van het onderzoek. ‘t Gaat mij ook aan. Ik had het ook kunnen wezen die een kogel door de kop kreeg. Nu wil ik slechts weten welke zot zichzelf overhoop had moeten schieten in plaats van leerlingen en docenten. Ik wil weten waaróm. Dat kan nóóit teveel gevraagd zijn.

Zij en ik, wij kregen een oogje op dezelfde jongen. Guido. Hij leek ons sympathiek, dus we zochten contact met hem. Hij deed sympathiek, hij leek geïnteresseerd. Zonder dat we ‘t van elkaar wisten, spraken we met hem af. Beiden kwamen we er achter dat Guido sympathiek doet, om zich maar flink te kunnen uitleven in bed. Tijdens onze dates heeft hij ons allebei op een voor ons níet plezante manier benadert. Handje vasthouden en arm rond ‘t middel vond ik nog oké, maar twee dagen na onze eerste kennismaking al méér willen in de vorm van..., méér... Nee. En dat heb ik ‘m ook gezegd. Laten voelen vooral. Haar reactie was exact hetzelfde. Toen we op school aan elkaar vertelden wat er gebeurd was, werden we allebei kwaad. “Ge had beloofd om zelf níet achter ‘m aan te gaan, we hadden het sámen beloofd. De gene waar ‘ie zélf naartoe zou gaan, mocht ‘m hebben zei je!”
“Jij hebt je anders ook niet aan de afspraak gehouden.”
En toen waren we vertrokken. Alle, maar dan ook álle leerlingen van de bovenbouw stonden om ons heen. Te joelen, ons aan te moedigen te gaan vechten, ons aan te moedigen vooral verder te gaan met ruzieën. Na ongeveer vijf minuten zijn we door een paar leraren uit elkaar gehaald. Ookal werden we uiteen gehouden, van op een afstand ging het vloeken en ruziën gewoon door.

Ik heb spijt. Spijt dat ik zo bot geweest ben. Spijt dat ik te eigenwijs was om sorry te zeggen, spijt dat ik het nu niet meer kan doen. Nu is het te laat. Te laat. Te laat om sorry te zeggen voor een stomme ruzie over een jóngen. Een stomme jongen. Een jongen die niet de moeite waard bleek. Eikel! Door dat rotjoch heb ik nu waarschijnlijk voor de rest van mijn leven een schuldgevoel. Een schuldgevoel, puur en alleen omdat ik nu zou willen dat ‘Bitch!’ niet het laatste was wat ik tegen haar zei. 

Nu naar haar graf gaan heeft geen zin. Ik kan de rest van mijn leven wel sorry gaan zeggen tegen een steen, maar daar schiet ik ook niets mee op. Die steen praat niet terug, die steen gaat mij niet zeggen dat ‘t goed is zo, dat ‘t vergeven is. Zand erover, nee. Zand erover. Letterlijk zand erover. Maar dan over haar, en niet over onze ruzie. 

Ik heb spijt. Spijt dat ik zo bot geweest ben. Spijt dat ik te eigenwijs was om sorry te zeggen, spijt dat ik het nu niet meer kan doen. Nu is het te laat. Te laat. Te laat om standing face-to-face sorry te zeggen. Mijn schuldgevoel groeit elke keer dat ik eraan denk, elke keer dat ik in huilen uitbarst. 

Ik heb spijt. Spijt dat ik zo bot geweest ben. Spijt dat ik te eigenwijs was om sorry te zeggen, spijt dat ik het nu niet meer kan doen. Nu is het te laat. Te laat.

...

‘t Spijt me Sofie...

Dorien.

(©June, 13/10/06)