Ik

...,

Ik voel mij leeg. 

Ik heb de hele week gepraat. Mijn gevoelens geuit. Iedereen vraagt hoe het met mij ging. Iedereen vraagt hoe ik mij voel. Op school hadden we dan ook nog een aantal lessen waarin we gingen praten over wat er nu eigenlijk allemaal gebeurd is. Ik had het vaak niet meer. Elke keer barstte ik in huilen uit.

Ik denk dat ik zowat de hele week gehuild heb. Ik mis haar. Ik mis de gesprekken die we hadden, het stiekeme gegiechel tijdens de lessen, alles. We waren niet voor niets beste vriendinnen... 

Ik heb nu min of meer geaccepteerd dat ik geen sorry meer kan zeggen en probeer er daarom ook niet te veel aan te denken. Om ervoor te zorgen dat mijn andere gevoelens er niet door worden beïnvloed... Klinkt dat logisch?

Ik voel mij nutteloos. Lusteloos. Ik heb heel weinig honger, ik heb geen zin om tv te kijken of om te computeren, ik heb nergens zin in. Ik ben iedereen tot last. Ik zit in de weg. Ik heb het gevoel dat ik in de weg zit.

Ik voel mij leeg.

Ik ben moe.

Ik.

(©June, 20/10/06)