Djembé (2)

Hoi,

“Dorien?”
...
“Dorien?!”
...
“DORIEN?!” Mijn slaapkamerdeur vloog open. 
“Wát?”
“Ga die hond eens uitlaten.”
“Maar ik moet mijn huiswerk doen... ‘t Is keiveel.”
“Die hond, NU!”
Ik hoorde Djembé zachtjes janken.
“Hij moet NU naar buiten, straks ligt het hele huis vol met hondenst...”
“Okéoké!” Ik rende direct naar beneden. Blij keek ik naar Djembé en klapte in mijn handen zodat hij naar mij zou komen. “Kom Djembé, dan gaan we naar buiten.” Hij blafte. “Braaf je riempje om...” “Schiet op! Die hond staat op knappen.” Ik had de deur al open en wilde naar buitendraaide mij om. “Die hond heeft een naam,” zei ik luid. “Djembé, D-J-E-M-B-E-met-accent-naar-rechts. Danku.” Ik heb de deur achter mij dichtgetrokken en heb een halfuur met ‘m gelopen.

Toen ik terug kwam, was Johan ook thuis. Toen hij mij (en vooral Djembé) hoorde binnenkomen, kwam hij direct op mij af. “Dorien,” zei hij, “uw hond heeft mijn krant aan flarden gescheurd.” “Koop zo’n bak voor onder de brievenbus, dan kan ‘ie er niet meer bij,” was mijn antwoord. “Probleem opgelost.” Johan schudde zijn hoofd. “Ik was nog niet klaar.” Mijn gezicht betrok. “Wat heeft ‘ie uitgevroten?” “Vanochtend heeft hij mij en je moeder voor de zoveelste keer deze week wakker gejankt,” zei Johan, “hij stond op het bed, aan het voeteneinde te janken tot wij wakker werden en ‘m aandacht gaven. Ik had je moeders pistool willen pakken om ‘m een kogel door z’n kop te jagen en vervolgens weer fijn verder te slapen, maar je moeder wilde niet dat ik zo dacht en heeft ‘m naast zich gelegd en ‘m geaaid tot ‘ie in slaap viel.” “Danku mama,” riep ik vanuit de gang. “Dorien,” ging Johan verder, “het was half twee.” “Ja en?”, zei ik. “Ook Djembé heeft wel eens aandacht nodig, ook als ‘ie niet kan slapen. Dat gebeurd ook wel eens om half twee.” Johan zuchtte. “Ik heb met je moeder overlegd, en ze was het met mij eens dat Djembé voortaan bij jou op de kamer slaapt met de deur dicht, zodat ‘ie niet kan gaan rondlopen.” Ik knikte, “oké,” en liep naar boven. “Oké?”, vroeg Johan verbaasd. “Je gaat akkoord?” “Hmhm, ja,” was mijn antwoord. Ik deed de deur van mijn slaapkamer open en liep naar binnen. Dan schraapte ik mijn keel. “Djeeembéééé!” Blaffend kwam hij de trap opgerend. Toen hij in mijn kamer was ging hij voor mijn neus zitten en keek mij met zijn donkere ogen lief aan. “Dag schatje!” 

Nu zit hij bij mij op schoot en zitten we samen deze column te typen. Djembé is heel geïnteresseerd in het beeldscherm en de muis. Hij vind het prachtig om te zien hoe ik aan het typen ben. :P

Allez, we gaan eens eten zoeken.

Daag!

Dorien.

(©June, 17/11/06)