Wafels

Hoi, 

Ik zat boven, aan mijn huiswerk, toen ik beneden de deur hoorde dichtvallen. Ik rende direct naar beneden, ik moest nog een bedelpoging doen voor een feest waar ik vanavond naartoe ga. Ik zag mama staan; ze droeg een grote doos voor zich. 'Ha Dorien,' zei ze, waarna ze glimlachte. 'Kijk eens wat ik heb.' Ik keek naar de doos. 'Een wafelmachine?', vroeg ik verbaasd. Ze knikte. 'Je weet,' ging ze verder, terwijl ze de living in liep, 'dat je oma morgen komt. Je weet ook dat ze graag wafels eet.' Ik was haar langzaam gevolgd, ondertussen uhum-end. 'En ook dat ze niet houd van fabriekswafels en er hier geen wafelkramen open zijn op zaterdag, laat staan op zaterdagen in november,' zei ik in één adem. Ze draaide om naar mij en lachte flauwtjes. 'Ja, dat ook ja.' Ik glimlachte. 'En nu ga jij wafels leren bakken, zodat je morgen weet hoe het moet. Ja?' Ze knikte voorzichtig. 'Zolang je mij niet vergiftigd, wil ik best proefkonijn zijn,' zei ik. Ik hoorde Djembé van de trap stuiteren en blaffen. 'Ik denk niet dat dat goed voor je is, lieverd,' zei ik tegen hem. Hij liet zijn oren naar beneden zakken en jankte zachtjes. 'Kom, we gaan een stukje lopen.' Hij was direct weer vrolijk.

Toen we na een half uur weer thuis kwamen, kwam de geur van versgebakken wafels me tegemoet. 'Lekker,' zei ik. Djembé blafte. 'Ja kom, ga maar in je mand.' Ik wees naar de living. Trots liep hij voor mij uit, en ging hij braaf in zijn mand liggen. Ik zat nog maar amper op de bank, of er verscheen een bord met wafels voor mijn neus. 'En een glas cola,' zei ik. Snel pakte ik een wafel van het bord en nam er een hap van. 'Lekker,' zei ik tussen twee happen door. 'Ja?', vroeg mama onzeker. Ik zuchtte. 'Ma, 't zijn maar wafels. Oma gaat je echt niet vermoorden als je geen wafels hebt... ... Maar ik wel.' Dat laatste zei ik terwijl ik een hap nam. Ze had het niet verstaan. 'Wablief?', vroeg ze. 'Nikske, nikske,' zei ik met m'n mond vol. 'Laat er nog maar een paar komen. En vergeet m'n cola niet.' Ze rende naar de keuken, ik dacht om mijn cola, maar nadat ik haar had horen gillen, besefte ik dat de tweede lading wafels was aangebrand en ik voorlopig kon fluiten naar mijn cola...

Nu ben ik even aan het ontspannen. Ik heb net een uur geschiedenis zitten leren, iets over nationalisme..., geloof ik. Binnen twee weken zijn er examens..., ik zie er eigenlijk nogal tegen op... Ik heb de afgelopen weken mij lessen steeds goed geleerd, soms heb ik echt tot midden in de nacht zitten leren, maar als de leraar ons dan ging overhoren, kon ik op bijna geen enkele vraag een antwoord formuleren. Ik wist niks meer... Ik ben zó bang dat het straks met de examens misgaat... Mijn moeder was al zo geschrokken van de laatste cijfers die ik teruggekregen heb (allemaal onvoldoende, zeg maar). Mijn docent Frans heeft mij het leerwerk tien keer laten overschrijven. Ik kon blijven zeggen dat ik het had gemaakt, maar ze geloofde het niet. Anders had ik wel een voldoende gehad, zei ze. En nee, ik weet niet wat er aan de hand is.

Ik ga nu weer leren. Djembé ligt uitgestrekt op mijn geschiedenisboek te wachten tot ik terug kom. Ik weet niet of hij wil dat ik ga leren, of dat hij gewoon aandacht wil. ... Ik vermoed het laatste. Het eerste wil mijn onderbewuste. Ik moet gaan leren, anders kan ik het wel vergeten om aan het einde van het jaar over te gaan naar m'n voorlaatste jaar... History is calling...

Dikke kus,

Dorien.

(©June, 24/11/06)