De cursus

Hoi,

‘Dorien, zorg dat die hond ophoudt!’
‘Wát?’
‘Zorg dat die hond ophoudt, met blaffen.’
‘Wat zééég je?’
Ze trok mijn vingers uit mijn oren. ‘Nu!’
‘Dat ‘ie moet stoppen?’
Ze knikte.
‘Djééémbééééé,’ riep ik. Onmiddelijk volgde er geblaf en gestommel op de trap. Hij sprong bij me op schoot. ‘Dag schat.’ Hij blafte. ‘Is die Steven weer aan het spelen op z’n djembé?’ Hij keek zielig. ‘Och guttekes toch!’ ‘Dorien, het moet stoppen,’ zei mama kwaad. ‘Dat beest...’ ‘Djembé!’, zei ik, terwijl Djembé een keer blafte. ‘... moet afgericht worden. Ik ga eens bellen voor een gehoorzaamheidscursus ofzo...’ Ze liep naar beneden.

Tien minuten later kwam ze terug naar boven. Ze gaf me een briefje. ‘Morgen, elf uur,’ zei ze. ‘Dat is het adres.’ Ik sprong op van mijn stoel. Djembé jankte, hij lag op mijn schoot, met de nadruk op lag. ‘Wablief?’, riep ik. ‘Morgen, elf uur,’ herhaalde mama. ‘Maar het is morgen záterdag!’, riep ik. Djembé blafte. ‘Ik wou morgen gaan shoppen, ik heb keimooie halfhoge, bruine laarzen gezien, met een brede houten hak. Die wil ik hebben, en straks zijn ze uitverkocht!’ Hij blafte opnieuw. ‘Ze zijn echt heel mooi.’ Blaf. ‘Djembé!’, zeiden mama en ik tegelijk. Blaf. Ik tilde hem op en aaide ‘m over zijn kopje. Hij was direct rustig. ‘Kan je mij niet beter een massagecursus laten doen, of een volksdanscursus. Desnoods een cursus luciferkastelen bouwen.’ ‘Dorien, die hond moet een beetje getraind worden, afgericht,’ zei mamma direct. ‘En flyball is goed voor ze, dat vinden die honden leuk.’ We keken haar verbaasd aan. ‘Flyball?’, vroeg ik, waarna ik op het kaartje keek. ‘What the f is flyball?’ ‘Daar heb je internet voor,’ zei mama, waarna ze wegging. 

Ikke surfen. ‘Flyball. Ook een echte wedstrijdsport. Het parcours bestaat uit vier hoogtesprongen met aan het eind blablabla met zijn poot op het pedaal is gaan staan. De baas blijft blablabla, vangt de bal blablabla over de hindernissen terug naar de baas. Dan pas mag de volgende hond starten. Oh… Juist ja. De strijd gaat tussen twee teams en de snelste tijd blablabla winnaar…’ Ik keek naar Djembé, die naast mij op de grond zat. ‘Vind je dat nu echt leuk?’, Vroeg ik. Hij blafte. Ik haalde mijn schouders op. ‘Oké dan…’ Ik zuchtte diep en keek opnieuw naar Djembé. Hij stond met zijn voorpootjes tegen het zitvlak van mijn stoel. ‘Zullen we alvast een bal gaan zoeken?’, vroeg ik. ‘Dan kunnen we alvast een beetje wennen.’ Hij blafte en rende naar beneden. Onderaan de trap begon hij te blaffen, waarschijnlijk om waar ik bleef. ‘Ik kom!’, riep ik.

Uh, ja, ik ga even met Djembé spelen, met een bal… Ik weet eigenlijk niet of we nog een bal hebben. Vorige week heeft ‘ie een bal kapotgebeten… Nouja, anders gaan we naar de winkel om een nieuwe te kopen. Enfin, tot volgende week maar weer!

Dikke kus,

Dorien.

(©June, 01/12/06)