Solden

Hoihoi!

Gelukkig nieuwjaar! Ik hoop dat jullie heelhuids 2007 in zijn gegaan en het een beetje gezellig hebben gehad. Wij wel hoor, al hebben we het nog beheerst gehouden. Simon en ik stonden voor de tv, vol spanning te wachten totdat het zou beginnen. We hadden de hele dag geoefend op de tekst, en we kenden het deuntje uit ons hoofd. En net toen ik Djembé van boven ging halen omdat hij zich onder mijn bed verstopt had. ‘Jaja, Dorien!’, schreeuwde Simon, ‘Het begint!’ Ik stormde naar beneden – en Djembé kwam achter mij aan terwijl hij eerst niet onder het bed vandaan wilde komen – en kwam naast Simon voor de tv staan. Samen begonnen we te zingen:

No more champagne, and the fireworks are through
Here we are, me and you, feeling lost and feeling blue
It's the end of the party, and the morning seems so grey
So unlike yesterday, now's the time for us to say...

Happy new year, happy new year
May we all have a vision now and then
Of a world where every neighbour is a friend
Happy new year, happy new year
May we all have our hopes, our will to try
If we don't we might as well lay down and die
You and I

Mama en Johan stonden allebei flink verbaasd naar ons te kijken. Toen we gestopt waren met zingen om elkaar een gelukkig nieuwjaar te wensen, drong het pas tot ze door dat het twaalf uur was geweest. ‘Och kom hier,’ zei mama, waarna ze Johan een lange zoen gaf. Daarna kregen zowel Simon als ik van zowel mama als Johan een champagne zoen op onze wang. Nadat we onze wangen hadden schoongeveegd, liepen we met z’n allen naar buiten – Djembé aan de lijn – om naar het vuurwerk te kijken. 

Een aantal uren later goot ik het laatste beetje champagne dat in mijn glas zat, in mijn mond. Het was ineens heel stil buiten, iedereen was onderhand slapen denk ik. Ahnee, ergens verderop waren ze nog volop bezig met vuurwerk, ik vermoedde dat ze nog wel een paar dagen zouden doorgaan (ik kreeg daar gelijk in, overigens). Mama zat naast me. We hadden nog niks tegen elkaar gezegd sinds we hier zo samen zaten, maar we dachten allebei aan hetzelfde: papa. Johan en Simon waren al slapen, dat hadden wij ook gedaan als papa er nog was geweest want dan was er immers niks aan de hand geweest, dan hadden we geen reden gehad om zo naar buiten te zitten staren. We zagen de zon opkomen, zolang hebben we daar gezeten. Alles leek zo hetzelfde als anders, al wist ik dat het nooit meer hetzelfde zou zijn. Ik weet dat het lang geleden is, maar voor mij voelt dat niet zo. Het is alsof het gisteren was dat hij me optilde en in het rond zwierde in de tuin...

Enfin, om de herinneringen aan papa een beetje te blokken zijn we woensdag zijn we met z’n vieren naar Antwerpen getrokken om te gaan shoppen. De solden zijn namelijk begonnen. Mijn klerenkast ontplofte zowat van de kleren, maar ik wou toch gaan kijken, want misschien zat er toch wat tussen. Ondanks dat we redelijk vroeg waren, was het toch flink druk. Uiteindelijk zijn we om half acht met heel wat nieuwe spullen thuisgekomen. Ik had van mama en Johan een paar truitjes, een paar spijkerbroeken en een paar schoenen gekregen. Zelf heb ik nog een mooie zonnebril gekocht, alhoewel er eigenlijk geen zon is. Ik wilde ‘m toch hebben, aangezien ik nooit een mooie kan vinden en deze goed stond. Net als die vijf andere zonnebrillen die ik thuis heb liggen. Daarom dat ik ‘m zelf moest kopen...

Nouja, ik ben er eens mee weg. Djembé wil naar buiten... Eigenlijk heb ik ‘m al te lang laten wachten, hij staat nu al een kwartier in de gang te blaffen en te piepen... ‘Ik kom!’

Dikke kus,

Dorien.

(©June, 05/01/07)