Wind mee

Hoihoi,

‘Heeft u alles, tante?’
‘Jaja kind, en anders sturen jullie het maar via de post.’
Ik greinsde. ‘Dat zullen we zeker doen tante.’ Hoe minder van deze week over blijft in mijn herinneringen, hoe beter. Ik zal het pakket persoonlijk in de bus gooien. 
Ik hielp haar met haar koffers. Hoe sneller ze weg is, hoe beter. Dan kan ik haar net zo goed wat helpen met opschieten.
‘Zo tante, uw koffers zijn ingeladen.’
‘Dankje Dorien,’ glimlachte ze. Ik ging achter mama staan. ‘Ik vond het heel gezellig Britt, ‘t heeft me deugd gedaan. We moeten dat echt vaker doen.’ Mama knikte. ‘Zeker.’ ‘Uhm, tante, de taxi wacht...,’ zei ik snel, want kon ze nu onderhand niet eens opdonderen? Ze knikte. ‘Allez, tot nog eens hè,’ zei ze, waarna ze mama een zoen op haar wang gaf. Ik viste snel een zakdoekje uit mijn zak en snoot zogenaamd mijn neus. Ze keek me aan, afwachtend. ‘Verkouden,’ zei ik schouderophalend. ‘Doe maar geen afscheidszoen, ik wil het niet op mijn geweten hebben dat u ook verkouden wordt.’ Ze glimlachte. ‘Da’s lief.’ Daarna draaide ze zich om en liep naar de taxi. ‘Dag hè,’ zei ze voordat ze instapte. ‘Daag,’ zei ik veel te hard. Ik liep naar binnen. ‘Tot nooit meer ziens,’ fluisterde ik. Vaarwel tante Joke, hallo rust. Ik heb de tv aangezet en ben languit in de bank gaan liggen.

Oeioeioeioeioei, die wind! Niet normaal! Ik dacht dat ik zou wegwaaien toen ik buiten stapte gisteren. Maar gelukkig had ik op weg naar school wind mee. Dat scheelde me weer een paar minuten. Ik had geprobeerd om met douchen en zo een beetje op te schieten, zodat ik eerder kon vertrekken en dus bijgevolg niet te laat op school zou aankomen. Ik was op tijd! Ik kon zelfs nog vijf minuten zitten voordat de bel ging. Normaal gesproken moet ik me haasten om op tijd in de klas te zijn voor de tweede bel gaat... 

Eniewee, de les na de ochtendpauze kwam onze leraar ons mededelen dat we windvrij hadden. Er waren een aantal bomen rondom de school omgewaaid en het zou veiliger zijn als we gewoon terug naar huis gingen. ‘t Kwam mij heel goed uit: we zouden die middag een proefwerk Frans hebben en ik had nog niets geleerd. Het zag er ook niet naar uit dat ik nog kans zou hebben om te leren. Het proefwerk is dan automatisch naar vandaag verplaatst, en dat gaf mij de gelegenheid om nog iets voor te bereiden. Ik was gelukkig. Totdat ik ging fietsen: wind tegen. Ik woon niet zo ver van school, maar nu kwam ik uitgeput thuis. Djembé was blij mij te zien, maar ik kon zijn enthousiasme er even niet bij hebben. Ik ben op de bank gaan liggen en heb een paar uur geslapen. Daarna heb ik even vlug met Djembé gelopen en ben ik gaan leren... 

Maar goed, Djembé wil weer naar buiten. Ik zal ‘m z’n zin maar geven... Tot nog eens!

Dikke kus,

Dorien.

( ©June, 19/01/07)