Bye bye school!!

Hey!

Pff, eindelijk is het dan zover: we hebben officieel vakantie! Dat mocht wel eens! Nou is het alleen heel koud, regenachtig, … Blergh! En vorige week was het nog bloedje heet! Nouja, dat is altijd. Als je geen vakantie hebt is het warm, als je thuis zit is het koud. En op vakantie gaan we dit jaar ook niet, omdat we die verhuis net hebben gehad… *zucht* 

Maar goed, vandaag was dus de allerallerlaatste schooldag van dit schooljaar. Maar die Maes van wiskunde vond het blijkbaar nodig om mij nog even na te laten blijven. Zogezegd omdat mijn wiskundekennis onvoldoende was. “Ja, vandáár dat ik daar steeds negentig procent voor heb”, zei ik tegen hem. Die man keek mij kwaad aan. “Dat is gewoon toeval”, zei hij. “Jij gaat nu dit boek doorwerken, en je laat het maar weten als je klaar bent. Ik wil dan een uitgebreide samenvatting zien. En dan mag je naar huis.” Oh my God! Die gek legde een boek van 400 pagina’s voor mijn neus… AAAARRRGGGHHH!!! Die vent is echt helemaal, maar dan ook helemaal, compléét geschift! Het was al twee uur, en ik heb daar tot vijf uur gezeten. Na twee minuten hield ik het al niet meer uit, laat staan dat ik het tot vijf uur uithield. Toen ik klaar was en hij die samenvatting had gezien, rende ik als een speer die school uit. Ik ben ooit eens heel snel op mijn fiets gaan zitten, maar nu vloog ik er bijna voorbij. Hoe graag dat ik naar huis wilde…, dat wil je niet geloven. Zelfs al zou het slaande ruzie worden thuis, ik moest en zou naar huis. Gelukkig is het nog niet eens tien minuutjes fietsen. :)

Thuis was het héérlijk rustig. Mama had een briefje achter gelaten. Zij en Johan waren naar het commissariaat om aangifte te doen van diefstal. Johan zijn auto is gestolen… Maar goed, Simon was wel thuis. Hij zat op de bank een boek te lezen. Zonder iets te zeggen, legde ik al mijn spullen weg en ging naast hem zitten. “Zeg Simon”, begon ik, “Wat is er nou eigenlijk, de laatste tijd? Je bent zo stil…” Simon zuchtte diep. “Niks Dorien”, zei hij zacht, “Niks waar jij zaken mee hebt.” “Ik heb er wel zaken mee, Simon”, zei ik, “ik heb er last van.” Simon zuchtte diep. “Dan erger je je d’r maar aan”, zei hij, en ging naar zijn kamer. Niet veel later kwamen mama en Johan thuis, en ik vertelde dat er iets is met Simon, en vroeg er maar meteen achteraan of zij wisten wát er was. Johan zou eens polsen… *zucht* Als er iemand een middeltje weet om die jongen te laten praten, laat het mij weten.

Heel veel kusjes, 

Dorien

(©June, 01/07/05)