Crisis in huize Michiels-Van Lancker(-De Bondt)

Hoihoi!

Het was wel even schrikken gisteren, met die explosies in Londen! Toen mama het hoorde begon ze meteen te flippen. Ja, wij wisten het ook nog nauwelijks, maar dinsdag is Johan vertrokken op zakenreis. Weekje Londen op kosten van de zaak, Johan ging maar weer, want het ticket was al geboekt.

Hij vertrok dinsdagmiddag pas, want woensdag zouden de eerste bijeenkomsten zijn. “Ik zal élke avond eens bellen”, beloofde Johan plechtig aan ons drie, toen we hem bij de Zaventemse douane uitzwaaiden. “Daar houden we je aan”, zeiden mama, Simon en ik in koor. “Daag!” riep Johan nog. “Dáááááág!” zongen wij bijna. 

Donderdagmiddag zette ik net het nieuws op, om eens te horen of er nog wat gebeurd was. En of er nog wat gebeurd was. Een aanslag, in Londen! Niet zo heel ver van waar Johan logeerde, en waar hij zijn bijeenkomsten had. We hebben met z’n drieën ademloos staan kijken naar dat schermpje. Mama begon daarnaast ook nog eens hysterisch naar Johan te bellen, maar ze kreeg steeds de voicemail. “Johan, bel me als je dit hoort”, zei ze aan het begin, “JOHAN, BEL NU!” schreeuwde ze aan het einde.

Ze had de hoop al opgegeven toen om half drie de telefoon ging. Ik nam op. “Dorien De Bondt”, zei ik, waarna ik de vertrouwde stem van Johan in mijn oor hoorde roepen: “Waar is uw mama? En waarom heeft ze mijn voicemail helemaal vol gebeld?” Ik begon te lachen. “Dag Johan”, zei ik, “Mama was gewoon bezorgd om U, dat is alles.” “Is dat Johan?” vroeg mama, terwijl ze zonder op een antwoord te wachten de telefoon uit mijn handen rukte en ‘m aan haar oor zette. “Johan, djeesus, gij leeft nog? Weet ge hoeveel zorgen ik mij heb gemaakt? En waarom belde jij niet terug?” Omdat de telefoonlijnen overbezet waren, daarom. 

Ondertussen is Johan weer veilig thuis, dus alles is nog goed afgelopen. GELUKKIG! We houden vanavond een feestje, om een beetje te vieren dat alles oké is met Johan. Dat wil niet zeggen dat ik het niet erg vind hè! Maar ik ga me er niet druk om maken, want volgens mij is dat juist wat die mensen willen. Een beetje zo van “het komt in het nieuws, en dat vind ik zo leuk dat ik het nog een keer doe”…

Kusjes, Dorien

(©June, 08/07/05)