Gezaag, Geklaag en Muziek

Hoi!
Zaterdag en zondag was het zo ver. Britt, Tina, Merel en ik mochten in ons kraampje op de Flikkendagen gaan staan. Britt en Tina met een gezicht tot op de grond en ik en Merel gezellig samen. 

We hadden Britt en Tina voorgesteld dat wij wel info zouden geven, en dat zij dan een beetje op de achtergrond konden, zo moesten ze niet te veel doen. Maar dat was ook niet goed. Eigenlijk was er die twee dagen niet echt veel dat goed was voor hen. Ze klaagden over álles! Teveel schaduw, teveel zon, te weinig volk, teveel volk. Ik en Merel werden gek. Op een bepaalt moment ontploft ik. Ik schreeuwde half tegen Tina, half tegen Britt: “Als het jullie niet past, bol het dan af! Wij staan hier ook tegen ons goesting, maar wij zagen zo niet! Ofwel stoppen jullie ermee, of wel bollen jullie het af!”
Van de gezichten die ze toen trokken kreeg Merel de slappe lach. Ik moest me inhouden of anders had mijn uitval niet veel effect gehad. Met duidelijke tegenzin mompelde ze allebei: “We houden ons wel in”
Merel had tranen in haar ogen van het lachen en het duurde niet lang of ik ook de slappe lach had. Britt en Tina keken ons vernietigend aan en de mensen die info kwamen verzamelen vonden het blijkbaar heel amusant.

Veel hebben we dit weekend niet gedaan, buiten in ons kraampje te staan. We stonden gelukkig niet erg ver van het Emile Braun Plein zodat we nog wat muziek van op het podium konden meepikken. Hopelijk krijgen we deze week weer fatsoenlijk werk ;)
Groeten
Winter.

(Astrid) (29-9-06)