Halloween

Hallo allemaal!
Deze week was het dinsdag Halloween. De dag van de zotten noem ik het. We worden dan overstelpt met ongeruste buurtbewoners die nog niet helemaal mee zijn met de betekenis van Halloween. Daarom hadden we voor die avond een soort telefoonservice waar alle vragen van ongeruste mensen beantwoorden werden door onze receptionisten. De zaken waar ze niet zeker van wisten of het gewoon ongerustheid betrof, die onderzochten wij. Ik en Britt kregen zo’n zaak. 

Er liep een man verkleed als prinses rond in een rustige wijk waar het volliep van de verklede kinderen. Het feit dat hij zich als prinses verkleed had vonden Britt en ik al vreemd. We gingen naar die wijk en we bleven op een afstand kijken naar hem. Want misschien deed hij wel helemaal niets verkeerd. Wat hij deed, of probeerde, deed zowel Britt als mijn mond openvallen. Hij benaderde alleen meisjes en gaf ze dan een snoepje en zei als ze nog meer snoepjes wilde dat ze moesten meekomen naar zijn huis een beetje verder in de straat. Als de meisjes meegingen sloot hij hen op in een groot kippenhok. 
Ondanks de verwittigingen van Britt liep ik toch naar de man en zonder dat hij besefte wat er gebeurde had ik hem al geboeid. Ik gooide hem in een hoekje en dreigde ermee dat als hij ook maar één glittertje durfde te bewegen dat ik al zijn glitter eraf ging schieten. Ik zag aan Britt haar gezicht dat ze er totáál niet akkoord ging met mijn werkwijze, maar dat kon me toen geen klote schelen. We belden voor versterking en lieten de meisjes uit het hok nadat we gevraagd hadden wat hij gedaan had. Daarna brachten we de meisjes persoonlijk terug naar huis. Die Halloween zullen ze zich nog lang herinneren. Jammer genoeg. 

Terug op het commissariaat, na het verhoor van “ons prinsesje” kreeg ik een uitbrander van Britt. Hij begon ongeveer als volgt:
“Hoe kan je het in je kop halen om met je wapen er gewoon op af te lopen, zonder enige versterking, ZONDER toestemming, en met al die kinderen in de buurt? Je weet hoe gevaarlijk pedofielen kunnen zijn! Maar je dacht het weer zo af te kunnen zeker?…”
Ik liet haar razen. Ik wist dat ze kwaad wordt van zo’n mensen en ook wel dat ze gelijk had. Maar dat gaf ik niet toe. Niet aan haar en zelfs niet aan mezelf. Na een minuut of 5 eindigde haar uitbrander als volgt:
“…Maar je hebt geluk gehad dat er niets gebeurd is. Gelukkig dat je zo snel reageerde en op het juiste moment. Goed werk!”
Ik kreeg een schouderklopje en ze ging John briefen. Ik heb mijn spullen gepakt van ben naar huis gegaan. Waar ik Lola zeker een halfuur heb zitten knuffelen. Tot groot ongenoegen van haar want ze wilde spelen.

Knuffels
Winter.

©Astrid, 03 November 2006