5 Dagen Verlof

Hey!
Ik weet dat het verschrikkelijk lang geleden is! Sorry! Ofwel gebeurde er niets interessants genoeg om een column over te schrijven, ofwel gebeurde er zoveel dat ik amper tijd had om er één te schrijven. Ik ben nog altijd van mening dat als er niets gebeurt, ik geen goede column kan schrijven. Dan staat er alleen zever in, en dat wil ik jullie niet aandoen. 

Woensdag begon heftig. Ik stond op het punt Lola naar de crèche te brengen toen ze recht op me overgaf. Ik stond daar, klaar om te vertrekken, en onder kots. Ik heb me snel omgekleed en ben met Lola naar de dokter geweest. Ze had een buikgriep. Ze moest vijf dagen thuisblijven. Dan viel mijn frank al. Ik had John niet laten weten dat ik later ging zijn. Ik moest dus én uitleggen waarom ik er die morgen niet was, én een week verlof vragen. 
Ik belde dus naar John. Eerst kreeg ik een flinke preek dat ik toch wel kon laten weten wanneer ik er niet ging zijn, of later kwam. Jaa, ook als Lola ziek is kan je bellen. *zucht* Daarna moest ik een week verlof vragen. Dat ging wonderbaarlijk vrij vlot. John maakte er geen enkel probleem van. Britt moest mijn pv’s maar typen. Op de achtergrond hoorde ik haar al tegenstribbelen, maar ik denk niet dat het veel uitgehaald heeft. Ik vind dat trouwens wel handig dat Britt mijn pv’s typt. 
Ik doe mijn job echt graag, maar dat aspect vind ik er minder aan. Véél minder. Ik denk dat ik Britt volgende week maar een doos pralines cadeau doe. 

Ik heb Lola haar kleertjes uitgedaan en haar koorts om het uur opgenomen. Alleen jammer dat je zo’n baby niets kan geven tegen de buikpijn en het overgeven. Ik vond het echt erg om te zien of zij zo afzag. Ze is ondertussen al een heel stuk beter, en morgen kan ik, of beter gezegd, moet ik terug gaan werken. Ik hoop dat ik het niet overkrijg, want om John nog eens vijf dagen verlof te vragen… Ik vrees dat het dan níét zo gemakkelijk zal zijn om hem te overtuigen. 

Maar goed, deze column is niets speciaal. Wééral niet. Achja, het leven van een flik is niet altijd spannend.
Zoen
Winter. 

©Astrid, 13 December 2006