Eigen schuld, …

Hallo iedereen,

De maand mei is weer begonnen. Niet dat het veel verschilt met april, want het regent net zo hard. Als je dan door die harde regen moet patrouilleren met de auto, waar je om de drie minuten uit moet springen omdat er iemand op de stoep staat met z’n dikke BMW, dan wordt je dat snel zat.

Je leest het goed: Raymond en ik moesten deze week maar weer eens simpel doen en boetes voor foutparkeerders gaan uitschrijven. Idee van de burgemeester. Er stonden namelijk steeds meer auto’s verkeerd geparkeerd, vond hij. Nou, wij op pad. We hebben van maandag tot vrijdag door heel Gent gereden (en niet één keer, maar elke dag wel een keer of tien), en ik geloof dat we beiden drie hele boekjes (tweehonderd bonnen per boekje) hebben volgeschreven. Over de pennen zal ik maar niets zeggen… *zucht*

Twaalfhonderd bonnen uitschrijven, daar krijg je op een gegeven moment wel een lamme arm van. Maar dat had ik er voor de laatste vijf graag voor over. We stonden op het punt het commissariaat binnen te gaan, toen het mij ineens opviel dat er een zwarte Porche op het voetpad stond. Ik deed een paar stappen schuin opzij, en herkende het kenteken. “Raymond,” zei ik, “zullen we de burgemeester eens blij maken?” Ik wees naar de auto, en op Raymond’s gezicht verscheen een duivels lachje. We stapten al fluitend op de auto af, terwijl we onze boekjes en pennen trokken. Ik weet niet meer hoeveel papiertjes we hebben volgeschreven, maar het moeten er minstens vier geweest zijn. 

Toen we van de auto wegstapten, hoorden we de reusachtige deur van het stadhuis dichtvallen. “Zijn jullie nu helemaal belazerd?!” riep burgemeester Beke ons toe. “Dat is mijn wagen!” “Alle burgers zijn gelijk,” zei Raymond. “Als zij een bekeuring krijgen, U dus ook.” “En zet U de volgende keer Uw wagen niet meer op de stoep?” vroeg ik. “Dank u.” Toen zijn we het commissariaat binnen gelopen. We hebben Beke nog een kwartier horen roepen, maar dat maakte onze glimlach alleen maar groter. Dat uitgerekend de man die zich zo ergerde aan alle fout geparkeerde auto’s, zijn eigen auto ook niet juist had weggezet. 

Zo was deze week toch nog de moeite waard. Maar geloof me: als Beke weer zoiets verzint, neem ik al mijn dagen op tot dat idee weer weg is. Want een pretje is het niet, al die boetes uitschrijven. Maar dat is algemeen bekend, denk ik zo.

Enfin, ik ga jullie laten. Tot de volgende! 

Groetjes,

Wilfried

(©June, 06/05/05)