Foutje!

Hallo trouwe columnlezers,

Aan het begin van de week kregen we een zaak toegeschoven. Eerst leek het allemaal heel simpel: man vermoord echtgenote met mes. Wij gingen maar direct op onderzoek uit. De man verklaarde dat hij zijn vrouw dood had gevonden in de woonkamer. Hij had het mes wat nog in haar buik zat, eruit getrokken. En dus stonden nu overal zijn vingerafdrukken op. De van schrik trillende man bleef volhouden dat hij zijn vrouw niet had vermoord, maar zijn buurvrouw zei iets anders. Ze hoort altijd alles, zonder dat ze ook maar de deur moet opendoen. Ze hoorde een gil, en de voordeur van de buurman was zéker niet open gegaan. Een tel later beweerde ze dat ze de buurman na de gil had horen buiten gaan (en ze had hem herkent aan zijn akelig rokershoestje) en even later weer binnen had horen gaan. John gaf haar verhaal het voordeel van de twijfel en arresteerde de man.

Eenmaal weer op het commissariaat beveelde John mij en Raymond om de man te verhoren tot hij zou bekennen. Ondertussen zou het labo de plaats delict wel onderzocht hebben en ons wel wat meer kunnen vertellen. John wilde zo snel mogelijk van deze zaak af, aangezien de maand april staat bij ons bekend om de meest drukke maand van het jaar. “We verwachten nog heel veel werk,” riep hij ons en de rest van het team toe, “dus geen getreuzel.” Toen we ietwat te traag opstonden brulde hij dat we direct naar het verhoor moesten. En dat deden we dan maar. Want alles is immers beter dan een chagrijnige John. 

Nou, wij de man verhoren, maar hij hield stug vol dat hij zijn vrouw niet had vermoord, er ook nooit aan zou denken, en ook helemaal geen reden had om haar van het leven te beroven. John luisterde mee in het andere verhoor, en hij riep ons op een gegeven moment buiten op de gang. En weer kregen we een preek over dat de man wel schuldig was en dat we niet moesten treuzelen door steeds hetzelfde te vragen. Raymond wilde erop ingaan, maar aangezien in geen zin had in gezeik gaf ik heb een veelbetekenende por in zijn zij. We gingen terug de verhoorkamer in, en gingen verder met het verhoor. Niet dat we veel wijzer werden… 

De volgende ochtend werd ik wakker gebeld door John: er was opnieuw een vrouw vermoord. En daar kwam nog eens bovenop dat onze dader was gaan lopen tussen De Nieuwe Wandeling en het commissariaat. Die waren we dus kwijt. John ‘wist’ al direct wie deze moord had gepleegd. Juist ja: onze wegloper. Ik belde Raymond en hij dacht precies hetzelfde als ik: de man die John als dader ziet, had er volgens ons niets mee te maken. Maar we gingen toch maar verder op dit spoor; we hadden tenslotte niets anders.

We gingen naar het huis waar de man woonde. De verzegeling was verbroken. Raymond en ik pakten direct onze wapens, en we gingen de woning binnen. Maar de vogel was al gevlogen. We hebben John gebeld, en hij zou direct een opsporingsbericht opstellen.

Eenmaal terug op het commissariaat, vonden we in de welkomsthal een man die duidelijk op ons aan het wachten was. Hij vroeg of wij bezig waren met díe zaak, en of we de dader al hadden. Toen we vroegen om eens mee te komen, was hij direct weg. We zijn ‘m achterna gegaan en we hebben ‘m vriendelijk verzocht om mee te komen naar boven, of we zouden ‘m eens voor een nachtje in de cel stoppen. Hij is toen zwijgend mee naar boven gekomen. We hebben hem in verhoor twee neergezet, en zijn naar John gegaan. Die zag ons al aankomen. We vertelden hem over de man, en dat we ‘m gingen verhoren. Zeer geïnteresseerd volgde hij ons. Hij hield halt bij de deur van verhoor drie, waar hij binnen ging. 

Tijdens het verhoor werd het duidelijk dat de moordenaar van de twee vrouwen voor ons zat. De man, overigens de zoon van de buurvrouw van de oorspronkelijke verdachte, vertelde dat hij een affaire had met de buurvrouw van zijn moeder. Hijzelf was getrouwd, maar het liep allemaal niet zo vlotjes meer. Hij ‘zocht dus gewoon wat afleiding’, zo zei hij zelf. Maar wilde de vrouw met de ‘relatie’ wilde stoppen omdat ze toch wel veel te veel van haar man hield, werd hij kwaad. Als hij haar niet kon krijgen, dan niemand, en hij vermoorde haar. Haar man was toen net opweg naar boven. Hij besloot even bij zijn moeder binnen te springen, alsof zijn neus bloedde. En toen werd dat lijk ontdekt, en vlak daarna is hij weer naar huis gegaan. Zijn moeder wist totaal niet wat er was gebeurd, dus lag een leugentje ‘voor de hand’. Toen haar zoon eenmaal thuiswas, kreeg hij ruzie met zijn eigen vrouw. Het liep zo uit de hand, dat hij ook haar vermoorde.

Heel triest allemaal. Ik hoop maar dat zoiets niet in mijn directe omgeving gebeurd. Daar zou ik het dan wel heel moeilijk mee hebben. 

Oh, ik moet stoppen. Dominique wil het ergens over hebben. 

Tot volgende week,

Lieve groetjes van Wilfried.

(June) (22-4-05)