100 

Hoi allemaal 

Zie hier: mijn honderdste column. Jullie hadden vast niet verwacht dat ik het zo lang zou volhouden, en dat ik dan ook nog (bijna) elke week een column zou afleveren! Ik bedacht me trouwens net dat ik jullie nu al bijna twee jaar op de hoogte houd van mijn belevenissen. Dat is een hele tijd. Maar goed, omdat het de 100e is: een extra lange column. En ik heb wat te vertellen!

Ik had jullie al verteld dat er afgelopen zondag iets zou gebeuren, nou dat is er ook. Zondag was er een rommelmarkt. Ik hoor jullie denken: ‘is dat nu zo geweldig?’ Dat valt goed mee hoor. Raymond en ik hebben daar de hele ochtend over heen gelopen. Er was maar zat te doen, dus dat zat wel goed. We hebben hier en daar ook wat gekocht. Ik vond zo’n porseleinen kat slash clown op een houten schommeltje. Dominique zijn moeder is helemaal zot van katten. Dus ik denk: ‘ik neem dat voor haar mee’. “Och, wat zóét”, zei Raymond zéér overdreven. “Raymond, dat vind ik nou een leuk cadeautje voor mijn schoonmoeder”, zei ik. “Het is toch zonde om te laten liggen als je zeker weet dat zij dat leuk gaat vinden?” “’t Is vooral zéér attent van U, Wilfried”, bleef Raymond overdrijven. “Over slijmen bij Uw schoonouders gesproken.” “Raymond, houdt nu eens op met overdrijven!” riep ik. Met veel gelach en gegrinnik hield Raymond zijn mond.

Om twee uur was het tijd voor de uitslag van de tekenwedstrijd. In de Bloemstraat stond een klein podium, daar zou de eregast de winnaars bekend maken. Raymond en ik waren uitgekozen om de eregast die ook de prijzen zou uitreiken, te beveiligen. De eregast was niemand minder dan (en hou je vast) onze eigen koning Albert II. 

De kindjes die mee hadden gedaan stonden allemaal flink verbaasd te kijken toen de koning en zijn gevolg (wij dus) het podium beklommen. Je hoorde er een paar al wijzend naar de koning, duidelijk zeggen ‘die meneer, die heb ik al eens gezien’. Heel schattig. Onze collega’s stonden trouwens ook te kijken. Britt, Merel, John, Nick, Bruno, allemaal. Zelfs onze ex-collega Ben stond erbij. Grote kans dat Merel ‘m mee heeft gesleurd… Even later zagen we trouwens ook Nadine zich bij het groepje voegen. “Gans de familie compleet!” Hoorde je Ben door de straat roepen. Merel stond daarom bijna te janken. 

Bon, de tekenwedstrijd. Het onderwerp daarbij was uiteraard 175 jaar België. Koning Albert houdt, zoals hij zelf ook zegt, ongelofelijk van kinderen. Daarbij vond hij deze wedstrijd een mooie gelegenheid om onze mooie stad weer eens te bezoeken. En wat is er dan nou mooier dan dat bezoek te midden van alle Gentse kinderen te doen?

De koning heeft genoten, de kinderen hebben genoten, en wij dus ook. Het was een fantastische dag, eentje waaraan ik zeker nog vaak ga terugdenken. 

Nou, dit was het weer. Ik ga d’r ene drinken op de honderdste! Santé!

Toffe groeten,

Wilfried

(©Flikken10 & June, 12/08/05)