Kunstzinnig spuitelfje

Hallo iedereen!

‘t Was een hectische week. John liet ons de persoon zoeken die al onze combi’s en auto’s bespoot met verf. Op de een of andere manier had ik niet veel zin die persoon te zoeken, aangezien een hoop van de geverfde auto’s er een stuk mooier uitzagen. 

Maar John knoopte ons in het oor dat we de schuldige maar beter wel gingen zoeken. “Deze geintjes beschadigen ons imago”, zei hij luid, “De mensen gaan straks nog denken dat wij lachen om zulke dingen. En dat wij verkeersovertredingen, moorden en verkrachtingen weglachen. Nee, jullie moeten en zullen die vandaal vinden!”

En daar gingen we dan. In burger zijn we op het terras tegenover het commissariaat gaan zitten. Jáááá, da’s tof hoor. Op je kont zitten tijdens het drinken van een colaatje of een watertje, en er dan nog voor betaald worden ook. Maar goed, je kan het waarschijnlijk al raden, geen enkele auto werd bespoten. 

Rond vijf uur belde John. We moesten nog maar even blijven zitten. “En vergeet de bonnetjes niet te bewaren”, zei hij ook nog, “ge kunt dat geld dan terugkrijgen.” Raymond en ik hebben direct besloten om tijdens het eten een klein glaasje champagne te nemen. Als het toch op de kosten van ’t werk is. 

Tussen de frieten met stoofvlees en de chocolademousse door zagen we een klein ventje (van een jaar of tien, elf) richting het commissariaat lopen. Hij had een tas bij. “’t Lijkt precies alsof daar spuitbussen inzitten”, zei ik zachtjes tegen Raymond. “Volgen?” Raymond knikte. 

We hebben gekeken naar wat dat kleine ventje allemaal deed, en we keken onze ogen uit. Het was juist dát kleine ventje dat onze wagens bespoot met verf. Ja, je leest het goed: bespoot. We hebben ‘m meegenomen naar binnen en verhoord. Al had dat verhoor weinig zin. Hij bleef maar het zinnetje “de politie heeft mama opgesloten, de politie moet haar vrijlaten” herhalen. 

We hebben het ventje maar vrijgelaten (al was hij nooit echt opgesloten), nadat we zijn vader gebeld hebben. Hij legde ons uit dat zijn vrouw (de moeder van het jongetje) sinds kort bij de politie werkte, en dat Christian (het jongetje dus) dacht dat ze was opgesloten door de politie. “Mijn vrouw heeft jaren thuis gezeten, en voor hem gezorgd, maar wilde nu weer aan de slag”, vertelde de man. “Hij heeft het gewoon verkeerd begrepen.” ‘Gewoon’ een misverstandje dus.

Wat geen misverstandje is, is dat Dominique volgende week allebei vrij zijn. We gaan nog enkele huizen bekijken. Maar dat is voor volgende week. Nu ga ik lekker achterover leunen en even genieten van mijn vrije weekend. Tot volgende week!

Toffe groeten,

Wilfried

(©June, 09/09/05)