De sleutel

Hoi allemaal,

Ja, we hebben de sleutel van ons huisje al. Echt zo lekker snel. Maar ja die mensen wilde er ook snel uit. Wij vinden het ook niet erg, we kunnen nu lekker snel in. Ik ga zo dus weer tussen de potten verf en het behang zitten. Maar dat is dus niet echt mijn sterkste kant, dat geld ook voor Dominique. Maar ik zal jullie eerst over het werk van deze week vertellen.

Dit weekend was het behoorlijk druk. Zaterdag viel het nog wel mee, maar op zondag waren er ongeveer 90.000 mensen hier in Gent. En wij liepen daar dus tussen. Raymond was echt knap sacherijnig aan het begin van de dag, maar hij werd al een stukje vrolijker toen hij Jonasje achter op een motor zag zitten bij Nick.

Toen we een paar uur later over de Vrijdagmarkt liepen kregen we het nogal benauwd. Voor wie daar geweest was zal wel weten dat het daar het plein was waar defensie de belangrijkste rol speelde. Je kon daar ook van een gebouw naar beneden glijden met een touw. Dat gingen Vera en Jonas dus ook doen. Maar bij Jonas ging dat niet helemaal goed. Halverwege het touw bleef hij hangen. Dat komt omdat hij veel te licht was. Ik vindt dat niet gek voor een kind van nog geen 5. Ik begrijp echt niet waarom hij mocht, Jonas is dan nog wel groot voor zijn leeftijd, maar ik vindt dat toch gevaarlijk. Maar gelukkig hebben ze hem na beneden gekregen. En Jonas vond het echt geweldig, hij was helemaal niet bang geweest. Dat gelde dus niet voor ons twee en Vera.

Natuurlijk was het hoogte punt dat de Koning kwam, maar die hebben wij niet gezien. John vond dat wij onze beur hebben gehad deze zomer, deze keer iemand anders. Dat vond ik wel heel erg jammer.

Maar maandag was weer een hele gewone dag. Wij werden belast met het onderzoek van een gewelddadige overval op een vrouw. Zondag avond wilde ze nog even na de avond winkel gaan, maar daar was ze niet aangekomen. Voor haar huis moet ze in elkaar geslagen zijn, maar niemand heeft wat gezien. Ze vertelde ons dat ze dan naar binnen was gegaan en haar man de 101 gebeld had.

Maar bij ons onderzoek kwamen we er uit dat ze in huis in elkaar geslagen was. De vrouw bleef volhouden dat het niet haar man was die haar in elkaar had geslagen. En wij konden dus niet verder, want we hadden daar de toestemming niet voor. Dat vindt ik altijd frustrerend.

Dinsdag en woensdag was ik vrij. Ik ben toen bezig geweest om overal het behang er af te halen. Wat een verschrikkelijk werk was dat zeg. Maar dat komt waarschijnlijk omdat ik zo snel mogelijk van dat bloementjes behang af wilde. Gelukkig kwam Raymond ook even helpen, het was wel heel erg handig in. En hij heeft me wat tips gegeven, en meteen ging het een stukje beter.

Gister was het hele huis helemaal bloemetjes behang vrij. En nu moet er dus geverfd gaan worden, ik hoop dat dat gaat lukken. Ik ga zo een beginnetje maken. 

O ja, we kregen nog nieuws over de vrouw die zondag avond in elkaar was geslagen. Volgens het verplegend personeel van het ziekenhuis was het een klant van haar. Door de slechte financiële positie moest ze bij verdienen door twee avonden in de week mannen thuis te ontvangen. Maar ze wilt geen aangifte doen, dus we kunnen weer niet verder.

Groetjes van Wilfried

(flikken10) (30-9-05)