Wij denken na. Over alles

Hallo iedereen!

Dominique en ik hebben afgelopen week heel veel nagedacht. En dat ga ik in deze column maar eens even met ‘de buitenwereld’ delen. 

We hebben nagedacht over welke planten we in ons tuintje gaan zetten. Dat is nog flink moeilijk. We zijn niet veel verder gekomen dat taxussen… De man van de plantenwinkel kon ons ook niet veel verder helpen… “Op basis van een aantal foto’s”, - we hadden foto’s van onze tuin bij -, “kan ik niets zeggen over Uw tuin”, en meneer liep weg. Je zou zeggen dat die mensen er verstand van hebben. Nou, niet dus… We hebben besloten Dominique zijn zus eens los te laten op onze tuin. Zij heeft veel verstand van planten, en vind het leuk om tuinen ‘in te richten’. Ik heb haar eigen tuin al eens gezien, en dat was echt ongelofelijk mooi. De tuin paste precies bij het huis; het maakte het plaatje compleet. 

We hebben ook eens nagedacht over waar we onze meubels neer gaan zetten. De meubels die we hebben gekocht bij de Weba worden - als alles goed gaat – volgende week dinsdag geleverd, maar we zijn al aan het passen en meten. Maar ik denk dat er tussen nu en de levering nog een hoop kan veranderen. Dan moeten we ook nog rekening houden met de meubels die we al hadden. Want sommige kunnen we wel hergebruiken, maar lang niet alles. En dat heeft dan niet zozeer met de ruimte te maken (want die hebben we genoeg), maar meer met onze smaak. Die is lang niet op alle punten gelijk. 

Dat probleem hadden we ook bij de verf voor onze slaapkamer. We zijn eigenlijk pas sinds gisteren klaar met de living. Dat was meer werk dan we dachten. Maar toen we daar klaar mee waren, waren we eigenlijk allebei vrij stil na het stellen van de vraag ‘welke kleur voor de slaapkamer?’… Nouja, we hadden keus genoeg. Bij de bouwhandel hebben ze twee gangpaden vol met verf, maar het werd alleen maar moeilijker. Ofwel vonden we het allebei niks, ofwel was een van ons het niet eens met de keuzes van de ander. We waren om drie uur binnen bij de bouwhandel, en om vijf uur gingen we weer weg. Met lege handen.

Gisteren zijn Johan, Britt, Simon en Dorien komen kijken naar ons huisje. Ze waren erg onder de indruk. Dorien viel bijna achterover toen ze in de hal stond en de trap naar boven volgde met haar blik. “Dit huis is nog groter dan het onze, mama!” riep ze na het herstellen van haar evenwicht. “Jeetje…!” Ook de rest was flink verbaasd over ons nieuwe stekje.

Onder het genot van een goede tas koffie (voor Dorien en Simon een blikje cola) en wat koffiekoeken babbelden we wat over wat we van elkaars leven gemist hadden. Ik weet niet hoe, maar op een bepaald moment hadden we het over kindjes. Toen kwam het gesprek pas echt op gang. ‘Of wij er ook wilden’. “Als dat eens zou kunnen!” zei Dominique direct. Ik knikte instemmend. “Wat dat betreft zouden we beter in Nederland gaan wonen”, zei ik. “Want daar mag ’t wel, een kind adopteren.” “Eigenlijk moeten we eens naar Verhofstadt gaan en ons gedacht zeggen”, zei Dominique met een serieuze blik. “Ik ga mee”, zei ik lachend. … Na de koffie hebben we maar een flesje wijn open getrokken. We hebben onder het genot van de wijn tot een uur of zes zitten kletsen. 

Maar goed… Dorien heeft ons wat tips gegeven over de kleuren verf die we moeten kiezen. Ik moet zeggen: na haar verhaaltje over bruine en rode tinten ben ik wel wat positiever naar het verfverhaal gaan kijken. Dominique vond dat we het maar eens moesten gaan uitproberen. Hij wilde morgen al direct verf gaan halen. Nu is hij druk met de muren opmeten en de kamer uittekenen. Ik ga ‘m daar maar eens bij helpen. Jullie horen volgende week wat de uiteindelijke kleuren zijn geworden! Tot de volgende maar weer!

Toffe groeten,

Wilfried

(©June, 07/10/05)