Planken, schroeven en onbegrijpelijke tekeningen

Hoi allemaal,

Ik ben even uit alle schroeven en planken en wat er nog meer bij hoort weg gegaan. Het is ons wel duidelijk geworden dat klussen niet onze sterkste kant is. Verven gaat nog wel, maar kasten in elkaar zetten dus niet. Een goede invloed voor onze relatie. We maken alleen steeds ruzie tijdens het in elkaar zetten van de linnenkast. We hebben dinsdag onze meubels gehad, maar alleen onze bank staat nog in elkaar. Maar dat is niet moeilijk omdat die niet door ons in elkaar gezet moet worden. En dat geld ook voor de stoelen.

Ik ben echt heel erg blij dat Raymond, Nick en Bruno dit weekend bij ons komen klussen. Want de hal staat vol met pakketten. En het vervelende daarvan is dat er bij de meubels wel een tekening zit waar planken staan aangegeven met letters, helaas staan die niet op de planken aan gegeven. En in elkaar zetten word dan echt onmogelijk. Volgende week horen jullie dus hoe het verlopen is met de extra hulp. De slaapkamer is ook al geverfd, het is een aparte kleur groen geworden. Maar het is echt heel erg mooi geworden.

Maar nu weer even terug naar het werk, want ik denk niet dat jullie over mijn rampzinnige klusdagen willen blijven lezen. Zondag was niet zo bijzonder. Alleen een stel jongeren die normaal al last verzorgen hadden nu hun eigen hang plek in brand gestoken. Een echte brand kan je het niet noemen, in een halve minuut had de brandweer het al geblust. Maar geen van de jongeren had het natuurlijk aan gestoken. Ja die kaboutertjes hebben het toch altijd weer gedaan. We hebben de jongeren toch maar mee genomen naar het commissariaat, dat omdat we eens een goed gesprek willen voeren en ook met hun ouders. De ouder kunnen er nooit mee lachen en hun kind heeft ook nooit iets gedaan. Ik vraag me af hoe dat toch maar altijd kan. Maar ja toen Dorien weg liep kon Britt dat ook niet geloven. Maar gelukkig gaat het met Dorien weer goed, en Britt en Johan ook natuurlijk.

Woensdag was er een ernstig ongeluk. Bij dat ongeluk moet een vrouw met spoed naar het ziekenhuis. Zo snel dat we met 3 wagens waar ieder 4 man in zat het verkeer zijn gaan regelen. Bij ieder kruispunt of andere splitsing stapte er een uit. Toen ik net op mijn plaats stond (ik was de 1 na laatste en Raymond de laatste) kwam de ambulance die door Nick en Bruno geëscorteerd werd er al aan. We hebben gehoord dat de vrouw het gered heeft. Ze zal nog wel een hele lange en pijnlijke revalidatie hebben.

Maar dit was het wel weer voor deze week en vertel jullie volgende week weer wat over mijn werk en hoe mijn huisje er uit ziet. En we moeten wel opschieten want aan het einde van de maand moeten we er dus uit zijn.

Groetjes van Pasmans

(flikken10) (14-10-05)