Belgische vlag in graffiti

Hallo allemaal!

Na twee weken élke avond klussen, zijn we nu toch eindelijk klaar. Nu heb ik dus even tijd om er even rustig te gaan zitten en deze column te typen. Ik ben blij dat ‘de mannen’ zijn komen helpen, anders hadden we volgend jaar kerst nóg in de bouwtekeningen gezeten. Maar goed, alles staat nu in elkaar. Raymond, Nick, Bruno…, ze zijn goud waard als het om klussen gaat. Nu is iedereen al gauw beter in het klussen dan Dominique en ik, want wij kunnen er echt he-le-maal niks van. Maar dat wisten jullie al wel, denk ik zo… 

We kunnen in ieder geval weer normaal door de hal lopen, zonder minstens één keer over een grote doos te struikelen… Dat was een hele opluchting, voor ons allebei. In eerste instantie hadden Dominique en ik ons diep geschaamd toen ‘de mannen’ voor onze deur stonden en niet wisten hoe ze binnen moesten komen. “Amaai”, zei Raymond nog, “We gaan hier serieus wat werk hebben.” “Wilfried”, zei Nick direct daarna, “Heb je véél bier in huis?” “Des te langer gaan we blijven”, vervolgde Bruno. De drie stapten toen (gelukkig) lachend naar binnen. 

Het bier was na een paar uur al op, de pakketten in de gang waren weg en zoals ‘de mannen’, en Dominique en ik waren gelukkig. Eindelijk zaten al die kasten in elkaar. Maar om de een of andere vage reden waren er nog enkele schroeven over. Dominique heeft direct Raymond gebeld. “Reserve schroeven zeker?” Zei die. Maar Dominique was niet gerust te stellen. “Straks vallen die kasten ineen!” riep hij. 

Ik heb dan maar de WEBA gebeld. Die vonden het ook vreemd dat er schroeven over waren. “Maar natuurlijk zijn wij zeker dat wij de kasten juist in elkaar hebben gezet”, zei ik, “Had ik het niet zeker geweten, had ik U nu niet gebeld.” Meneer zou de fabriek eens bellen. Over een week wist hij hier zeker een antwoord op… Nouja, we horen waarschijnlijk dinsdag wat er nu aan de hand was. 

(En nu ga ik weer wat over mijn werk vertellen. Ik heb de laatste tijd nogal de neiging om alleen over ’t huis te praten… Sorry daarvoor, trouwens…) Woensdag mochten (lees: moesten) we gaan patrouilleren door Gent. De laatste dagen is er een bende graffitispuiters actief (échte dit keer *), en wij moesten die maar gaan vinden en arresteren… Leuke klus, maar niet heus. Dat vonden ook Britt en Merel. Zij moesten ook gaan patrouilleren.

Rond een uur of vier was de spuiter duidelijk het actiefst. De halve stad zat onder de zwart, gele en rode graffiti. Zo ook het Gravensteen. Beter nog: daar was ie opnieuw bezig met spuiten. Op dat moment reden Britt en Merel enkele meters voor ons. Zij remden, en vlogen de auto uit om dat spuitertje te arresteren. Ze hadden ‘m vast, en wilde ‘m net gaan boeien, als die jongen zich omdraait en wat verf richting Britt spuit. Ze had gelukkig haar ogen dicht, omdat ze het nét zag aankomen. Haar hele gezicht was wel helemaal rood. Zij kon er niet om lachen, Raymond, Merel en ik wél. 

Nadat we de jongen geboeid hadden, zijn we direct het commissariaat gegaan. Daar hebben we dat spuitertje in een cel gestoken, en zijn we eens gaan denken over hoe we die verf van Britt haar gezicht gingen krijgen. Uiteindelijk is dat wel gelukt, maar we hebben serieus wat moeite moeten doen. Britt was daar niet zo blij mee…

Maar goed, dat gastje mag Gent weer graffitivrij gaan maken. Dat zal nog een hele klus worden, ben ik bang. Maar goed, hij heeft ’t er zelf naar gemaakt…

Maar goed, ik ga samen met Dominique eens toosten op alle in elkaar staande kasten. Tot volgende week!

Toffe groeten, 

Wilfried

(©June, 21/10/05)

* Zie: “Kunstzinnig spuitelfje”
(104)