Déja vu

Hallo iedereen,

Raymond en ik hadden afgelopen week een déja vu, meerdere malen zelfs. In ieder geval op het werk. Zo werd er maandag een als de kerstman verkleedde dronkaard binnen gebracht. Nadat hij zijn roes had uitgeslapen, moesten Raymond en ik hem verhoren. Hij wilde alleen niet erg meewerken: na een scheldpartij van tien minuten hebben we hem terug in een cel gestopt. Eddy en Michel zouden hem de volgende dag verhoren. Later bleek dat deze kerstman een week eerder in de krant had gelezen over een man die verkleed als Sinterklaas inbraken pleegde. Enfin, de zaak waar ik vorige week over verteld heb… Raymond en ik hadden er diep om gezucht.

Die avond ben ik samen met Dominique naar Bert en Vera geweest. Het was al zo’n tijd geleden dat ik Jonas nog eens gezien heb, ik schaamde me dood. Bert en Vera waren duidelijk door Raymond ingelicht over onder andere het huis. Al vind ik eigenlijk dat dit geen reden moet zijn om Jonas een beetje te verwaarlozen. Het is en blijft mijn petekind! Bovendien: Jonas is eerste kerstdag jarig. Ik moet dan werken, en daarna heb ik ook niet veel tijd. Ik moest vandaag wel gaan. Hoe teleurgesteld hij ook was, Jonas begreep gelukkig dat ik niet zomaar verlof kan nemen om naar zijn verjaardag te komen. “Ik ben blij dat je dan nu komt”, zei hij nog.

Vandaag verschenen er twee oude bekenden op het commissariaat: Nadine en Ben. Met hen kwamen er enkele mooie, maar ook minder mooie herinneringen terug. Want op de een of andere manier moet ik, als ik Nadine zie, altijd denken aan Sofie. Ik vraag me nog altijd af hoe het nu met haar zou zijn als ze nog geleefd had, of ze nog bij ons zou werken, dat soort dingen. Alles komt dan weer naar boven: de inbrekers die we moesten vinden, later ook de moordenaar van Sofie, de uren dat ze in coma lag, … Soms wou ik dat ik priester geworden was. … Dominique is het daar niet mee eens, haha. 

Nadine en Ben…, ook van hen hadden we al een tijdje niets gehoord. Ze hadden ‘gewoon’ een dagje vrij, en kwamen ‘gewoon’ eens buurten. ‘Gewoon’ met een reden: ze kwamen juist terug van hun huwelijksreis. Dat Nadine en Ben goed verliefd op elkaar waren wist ik wel, maar dat ze zouden trouwen had ik nooit verwacht. Bovendien, er zit een kleine Vanneste of Vanbruane aan te komen. “Eigenlijk een beetje laat, maar beter laat dan nooit”, vond Nadine. De babykamer was al bijna klaar. “Wanneer kunnen we suikerbonen komen eten?” vroeg Bruno, al kauwend op zijn lunch. “We sturen wel een kaartje”, zei Ben. “Nu wil ik eerst eens weten hoe het met jullie gaat.”

We hebben, tot ergernis van John, tot het einde van onze dienst zitten praten. We hebben John moeten beloven dat we al het werk wat we vanmiddag hadden kunnen doen, morgen doen. Dat zal wel gaan denk ik. Op zaterdag is het meestal niet zo druk hier. Tenminste, als het om zaken gaat. Meestal loopt het commissariaat vol met toeristen, die een stadsplan willen. Maar daar houden wij ons niet meer mee bezig.

Bon, ik ga eens eten maken. Tot de volgende!

Toffe groeten,

Wilfried

(©June, 16/12/05)