Een echte deze keer

Hallo iedereen,

Afgelopen week was écht verschrikkelijk. Gisteren werd er verschillende keren melding gemaakt van inbraak. De slachtoffers hadden allemaal een bijna identiek verhaal: een man belt aan, wil een alarminstallatie verkopen “want er wordt de laatste tijd zó vaak ingebroken”, verkoopt het duurste apparaatje, en een dag later wordt er ingebroken. 

John zette Raymond en mij op de zaak. Na het uitgebreid verhoren van de slachtoffers moesten we in burger gaan patrouilleren in de zwaarst getroffen wijk. De wijk waar ik ook woon. Dominique was thuis; hij opende de deur toen hij ons voorbij zag lopen. “Wilfried, wat doe jij hier?” Vroeg hij verbaasd. Net toen ik hem alles wilde uitleggen, kregen we een oproep. Een inbraak, de zoveelste al. Ik zat flink te balen: ’t was twee straten van mijn huis vandaan. Ik had dan wel geen alarminstallatie aan de deur gekocht, maar de angst zat er toch goed in. 

Die avond was ik laat thuis. Dominique heb ik niet meer gesproken; hij sliep al. ’s Ochtends moest ik ook weer als eerste de deur uit. John wilde dat we zo lang mogelijk zouden patrouilleren. Helaas bleef het de hele ochtend rustig. Pas rond het middaguur kregen we een melding: wéér een inbraak die we niet konden voorkomen. 

Tot mijn verbazing was ’t in mijn straat. Ik was nog verbaasder toen ik Dominique met inspecteur Vermeire zag praten. Hij was compleet in paniek: “Pasmans, ze hebben mijn horloge…, …, verdomme! Dat ding is duizenden euro’s waard. Wilfried, ge moet ze vinden.” “Dominique, heb jij een alarminstallatie gekocht?” vroeg ik rustig. “Ja, gisteren”, zei hij, ineens een stuk kalmer. “Er kwam een man…”Ik onderbrak hem gehaast: “Heb je ‘m goed gezien?” Dominique knikte. “Euh, ja…” “Dan gaan we nu een tekeningske laten maken”, zei ik, en ik heb hem in de auto gezet en ben naar het commissariaat gereden. 

Dominique begreep er helemaal niets van, hij kon mij niet meer bij houden. Hij kon de robottekenaar een gezicht geven, en ons een gedetailleerde beschrijving, maar dat was alles. Hij was flink van streek. Ik besloot de middag vrij te nemen, dan konden we samen een lijst maken van de verdwenen spullen. 

Raymond kwam langs, rond een uur of vier. Hij deelde ons mee dat de groep inbrekers gevonden was, alle gestolen spullen waren ook terecht. Hij nam onze lijst mee, en ging persoonlijk al onze spullen uitzoeken. “Danku Raymond”, zei ik, “Dominique zal blij zijn dit te horen.” Dominique was inderdaad blij. In een moment van vreugde struikelde hij over een snoer van de telefoon. Nog een geluk dat ik véél ijs in de vriezer had… 

Maar goed, ik ga weer. Raymond staat voor de deur. Hij heeft onze spullen mee, en hij is een alarminstallatie gaan kopen. Een echte deze keer. Tot volgende week!

Toffe groeten,

Wilfried

(©June, 27/01/06)