Een weekje thuis

Hallo iedereen,

Je ziet de titel van deze column, en je weet direct wat er aan de hand is. … Moet ik ’t nog vertellen? … Ja? … We hebben gewisseld: al mijn collega’s zijn weer beter, Bruno en ik liggen allebei met griep op bed. Over pech gesproken… Pluspuntje is dat Dominique gewéldig bezorgd en behulpzaam is. Hij heeft vrij genomen om mij een beetje te kunnen verzorgen, terwijl het nog steeds ongelofelijk druk is bij de Holiday Inn. Da’s míjn ventje. 

Maandag was ik nog niet ziek. Nouja, ik moest ’s ochtends wat meer moeite doen om uit mijn bed te komen en was ongelofelijk verkouden, maar verder ging alles goed. Tot op het commissariaat tenminste. Het hele team was er. Nick waarschuwde iedereen: “Ik zit hier wel, maar eigenlijk ben ik nog niet helemaal beter. Ik kan ’t mezelf niet aandoen om nog langer thuis te blijven. Mihriban wilde verlof nemen om mij te gaat verzorgen.” Hij zuchtte diep. “Heel lief hoor, maar dat wil ik niet.”

Nick vroeg mij of ik met Bruno wilde rijden. Hij was die ochtend op zijn eigen moto gesprongen, om er na twintig meter weer vanaf te springen en in de eerste de beste prullenbak te kotsen… Hij dacht dat het niet erg positief was voor het imago van de politie als half Gent ineens een kotsende motoragent ziet staan… Enfin, John vond het goed, dus daar ging ik weer: pakske aan, helm op, en we waren vertrokken. Op de een of andere manier vond ik het nu nog plezanter dan vorige week. Alsof ik wist dat dit niet lang meer zou duren, en dat ik er daarom van moest genieten. Alsof ik wíst dat ik ziek zou gaan worden… 

Heel het team is op de inbrekerszaak gezet. “We zijn nu weer voltallig, hopelijk kunnen we nu de zaak snel oplossen”, zei John nog. Nou, niet dus. Maandag boekten we ook niet veel vooruitgang. Beter nog: er was opnieuw ingebroken, wéér bij iemand die de volgende dag zijn verjaardag zou gaan vieren. Ook nu liet de inbreker een boodschap achter, ongeveer hetzelfde als bij Eline. Er was één minuscuul verschil: er lag een haar op het briefje. Een wimperhaar. De ouders van het jarige ventje, Michel, hadden het briefje maar niet aangeraakt. Madam was rechter… 

Dinsdag heb ik me ziek gemeld. Ik voelde mij zo beroerd, ik dacht steeds dat ik moest flauwvallen of moest overgeven. Het enige wat ik kon (vooral de eerste dag) was in mijn bed liggen, thee drinken en beschuit eten. Dat ging zo een tijdje door. Nu voel ik me wel beter. Ben van plan om maandag weer te gaan werken. Maar ik zal eerst nog wel eens bellen om te vragen of iedereen nu is uitgeziekt. Verder zal ik informeren naar de inbrekerszaak, daar horen jullie volgende week wel wat over. Ik weet nog niet eens of de zaak is opgelost of niet… … Hmpf, het valt op dat ik niet aan het werk ben… 

Maar goed, ik ga nu even bij Dominique kijken. Hij is nu de gene die verzorgd moet worden…

Toffe groeten,

Wilfried

(©June, 24/02/06)