Van café naar café

Hoi allemaal,

Hier ben ik weer. Ik kan jullie vertellen dat onze combi weer helemaal schoon is. Wat en wasbeurt al wel niet kan doen. Ook hebben we onze nepflik te pakken. En ik heb ook het etentje met mijn schoonouders overleeft.

Laat ik maar bij het etentje beginnen. Ik was wat moe en zat maar te verzinnen hoe we die nepflik te pakken konden krijgen, want zo’n man zorgt voor wantrouwe van de politie. John had ons op ge geven dat we het zo snel mogelijk moesten oplossen.

Maar ik zat daar dus aan tafel met mijn gedachte ergens anders. Ik weet wel dat ik mijn werk niet naar huis moet nemen, maar ja je hebt van die beroepen waar het moeilijk is om het los te laten. Ik ben blij dat Dominique er ook last van heeft met zijn hotel, want zo begrijpen we elkaar tenminste. De ouders van Dominique dachten daar dus anders over. 

Zeker toen Raymond belde dat hij de oplossing had om de nepflik te pakken te nemen. Dus jullie kunnen het raden, ik moest weer aan het werk. Dat kwam niet ten goede van de sfeer. Helaas voor Dominique dus.

Raymond had het idee om als lokaas te spelen.Ik vond dat niet zo’n geweldig idee, want ik kan niet tegen alcohol, en zal dus zo echt overtredingen maken, dat zou dus gevaarlijk worden. Maar Bruno kan goed tegen alcohol, dus die mocht samen met Nick als lokaas gaan spelen. Wij hielde het van een afstandje in de gaten met een microfoontje bij de heren verstopt zodat we konden horen wat er aan de hand was.

Na flink wat doorzakken, en van café naar café overdreven dronken over straat werden de twee heren eindelijk aangehouden. Het was alleen een collega van ons. Maar die wilde ze dus mee nemen naar het commissariaat. Op het commissariaat aangekomen hebben we het verhaal maar netjes verteld en zijn de heren weer vrij gelaten.

Een half uur later werden ze weer opgepakt, dit keer wel door een nepflik. Maar het was duidelijk aan het uniform te zien dat het geen echte flik was. Maar ja, ze hadden natuurlijk ook mensen te pakken die niet nuchter waren. 

Maar dit was het weer voor deze keer, mijn schoonouders hebben me he al vergeven, dus dat is ook weer goed.

Wilfried Pasmans

(flikken10) (17-3-06)