Knal, knallende koppijn

Hallo iedereen,

Het ene moment zit je met je collega in een rammelende combi te praten over wat je de dag ervoor nog hebt meegemaakt, het volgende moment vliegt er een airbag in je gezicht. M’n oren suisden nog van de klap, toen de radio begon te kraken: “Hier Transmissie, aan alle patrouilles wordt gevraagd uit te kijken naar een rode Toyota Yaris met het kenteken Charlie Charlie Uniform 139, CCU 139. …” De rest hoorde ik al niet meer. Ik zag dat Raymond de combi uitstapte, en naar de voorkant van de wagen keek. Met een bleek gezicht liep hij terug. “Knalrood”, zei hij. Ik zuchtte diep. “John zal blij zijn…”

Eenmaal op het commissariaat was John zo blij als ik had verwacht: hij heeft ons een preek van een goed kwartier gegeven. Daaruit kwam als conclusie dat we de schade wat hem betreft zelf moesten betalen. “Helaas heb ik daar niets over te zeggen”, zei hij nog. “Gelukkig maar”, mompelde Raymond zachtjes. Ik kon daar wel mee lachen, John niet. Ook al had hij het niet vertaan, hij wist maar al te goed wat Raymond had gezegd.

Toen we het kantoor uitliepen, besloten we om zelf de rode Toyota Yaris te gaan zoeken. We wisten niet hoe snel we weg moesten komen, toen we op de achtergrond een kwaaie grom van John hoorden. Hij was echt wel pissend.

Enfin, we liepen het commissariaat uit, naar de dichtstbijzijnde wagen, toen er een vrouw op ons af kwam. “Er is daar iets verderop een ongeluk gebeurd”, zei ze. “Het ziet er vrij ernstig uit. Ik weet niet of U al een melding had gekregen, dus ik denk ‘ik kom toch maar even’. ” Ze wees naar de plaats van het ongeval. “Er is een Toyota bij betrokken, een rooie, gloednieuw. Een Toyota Djeesus ofzo.” Raymond en ik kregen allebei een grote glimlach op ons gezicht. “Yaris”, glimlachten wij.

Tien minuten later brachten we de bestuurder van de rode Toyota Yaris CCU 139 naar het Sint Lucas. Hij had een kleine hoofdwonde, die even gehecht moest worden. De man verklaarde dat hij de auto had gestolen hier in Gent, maar dat hij de weg niet wist naar de snelweg. Nouja, eerst verklaarde hij helemaal niets. Mihriban moest even helpen door de smoes ‘sorry, ik kan u niet verdoven, want de voorraad is nog niet aangevuld’ te gebruiken en de man vervolgens meer dan nodig te pijnigen bij het hechten.

Al bij al een vrij succesvolle zaak. Helaas was ze wel vrij pijnlijk: de dag na het ongeluk had ik toch wel flinke hoofdpijn… Nu nog, eigenlijk. Dokter D. De Leeuw heeft mij daarnet één advies mee gegeven: gaan liggen. Ik denk dat ik zijn advies maar opvolg… Tot volgende week.

Toffe groeten,

Wilfried.

(©June, 24/03/06)