Callcenter

Hallo iedereen,

Het is de nachtmerrie van iedereen: thuis zijn wanneer er wordt ingebroken. Je ligt rustig te slapen, als je ineens wakker wordt van gestommel op de trap. Je verstijft, gaat de hele zijn-alle-deuren-en-ramen-wel-goed-dicht-procedure die je vlak voor slapen gaan hebt uitgevoerd nog eens na, en beseft dat er inbrekers in je huis zijn. Zachtjes kom je overeind, langzaam gaat je hand naar de telefoon terwijl je de persoon naast je wakker schopt. 

John had ons naar de centrale gestuurd voor een nachtshift. “Ge staat dan aan het begin van nieuwe zaken”, zei hij, “ge doet in feite het belangrijkste werk.” Raymond en ik waren het daar niet mee eens (we zijn immers liever in ‘het veld’), maar we zijn toch maar braaf gegaan. Ik zat nog maar net of er werd al gebeld. “Ja hallo”, zei een vrouw fluisterend, “Burgstraat nummer twaalf hier. Er zijn hier inbrekers. Kom vlug.” Dan werd er opgehangen.

Ik heb er direct een paar wagens op afgestuurd. Die waren vrij snel ter plekke. Zij konden een man vrijwel direct in de boeien slaan. De ander lag bewusteloos in de gang. Madam kon niet wachten en had maar een pan uit de keuken gehaald en de inbreker op het hoofd geslagen. Ik kreeg alles door via de radio. “Zeg haar dat pannen er zijn om in te koken.” “Ik vrees dat dat nu niet meer gaat, want de pan is ingedeukt en de steel is er vanaf gebroken”, vertelde een van de agenten mij. Ik kwam niet meer bij. “Een steelpan…”, zei ik tussen het lachen door, “die is er om te stelen.”

Ik heb lang kunnen lachen, want na deze oproep werd het ineens heel stil. Urenlang kwamen er geen oproepen meer binnen voor mij. Lekker nutteloos… Om half vier belde er een meisje, “gewoon”. Ze had niets te melden, niets aan te geven, ze belde gewoon om ons te klieren. Ik brak het telefoongesprek af, ze hield immers de lijn bezet. Enkele minuten later kreeg ik haar weer aan de telefoon. Ik brak opnieuw het gesprek af. En weer belde ze terug. “Madam, wat wilt u nou?” vroeg ik chagrijnig. “U houd de lijn bezet voor echte noodgevallen.” “Je kan me toch niet pakken”, zei ze. Het ging van plagen tot écht treiteren. Ze had de schijt aan de politie, ze lachte ons gewoon uit. Gelukkig hing ze lang genoeg aan de telefoon om haar nummer te kunnen verifiëren en de locatie te achterhalen. Ik heb Raymond er een patrouille naar laten sturen. Het meisje hing mij al een half uur te vervelen, toen ik Bruno in mijn oor hoorde lachen. “Ge moogt ophangen, Wilfried”, zei hij. “Danku”, zei ik opgelucht.

Bruno en Nick handelden die zaak verder af. Ze vertelden mij dat ze geen duidelijke reden van het meisje hadden gekregen waarom ze gebeld had. Ze moet in ieder geval voor de onderzoeksrechter komen. Ik ben benieuwd wat die gaat zeggen…

Ik moet gaan. Dominique vertrekt vanavond naar Keulen voor zijn werk en ik moet voor het eten zorgen. Tot de volgende!

Toffe groeten,

Wilfried

(©June, 19/05/06)