Kunt u mij de weg…

Hoi allemaal,

Raymond en ik treffen het de laatste tijd erg slecht, want deze week hadden we ook de nacht, alleen nu mochten we weer gewoon de baan op. En deze week werd het wel heel erg makkelijk voor ons. Ik zou jullie eens vertellen hoe we deze zaak in onze schoot geworpen kregen.

Een zaakvoerder was juist terug gegaan naar zijn bedrijf op een bedrijventerrein hier in Gent. Hij wilde zijn bedrijfswagen die nog buiten stond binnen gaan zetten. In de buurt van het terrein zag hij een man lopen met een plastic tas. Hij vroeg zich eerst nog af wat iemand daar op dat tijdstip deed, maar reed verder naar zijn bedrijfsauto. Bij zijn bedrijfsauto zag hij dat er was ingebroken.

De man heeft toen direct naar de centrale gebeld. En die hadden ons er dus op af gestuurd. In de tussentijd was de man weer terug in zijn wagen gestapt en naar de man gereden die hij eerder had gestaan. Hij stopte bij hem en vroeg of hij de straat wist waar zijn eigen bedrijf staat. De man vroeg hem verrast of hij daar ook ging inbreken. De man zei dat hij het ook van plan was en stelde voor het samen te doen. Hij liet de inbreker instappen en vertelde dat hij op een vriend wachtte. De inbreker vertelde dat hij net in een wagen had ingebroken in die straat. De man wilde eerst boos worden, maar bedacht dat hij beter niets kon zeggen. Toen hij de lichten van de combi zag aankomen heeft hij de wagen dwars over de weg gezet en zo konden wij de inbreker pakken. De inbreker was totaal overdonderd en gaf het ook toe dat hij had ingebroken. Hij kon het maar niet begrijpen dat hij er zo was ingestoken.

Maar wij hebben er wel lang om kunnen lachen, want zo wordt het werk wel een stuk makkelijker. Maar ik ga jullie verlaten, O ja, Over twee weken gaan Dominique en ik twee weekjes op vakantie, want we moeten buiten het hoofdseizoen, want dan is het natuurlijk veel te druk in het hotel.

Groetjes van Wilfried Pasmans

(flikken10) (25-5-06)