K(n)oeien

Hallo iedereen,

Afgelopen dinsdag waren Raymond en ik aan het patrouilleren toen we een oproep kregen: een boer had zijn erf niet goed afgesloten en al zijn koeien stonden op straat. Wij moesten er naartoe om mee te helpen de koeien terug op het erf te krijgen. Mensen..., dát was een klus. Twintig reusachtige koeien die volgens de boer normaal gesproken heel gehoorzaam zijn, maar juist vandaag niet wilden meewerken... 

Ik was blij dat ik mijn gewone kleren niet aanhad, want dan was er niets meer van over geweest. John was dan ook niet gelukkig toen hij onze uniformen zag: hij verbleekte bij het zien van de scheuren en vlekken... Al zou het ook door de stank kunnen komen... Want stínken dat het deed... John had ons na deze zaak vrij gegeven om de geur van koeienstront maar niet meer te moeten ruiken. Hopelijk heeft hij eraan gedacht om nieuwe uniformen voor ons te laten leveren... 

Ik heb serieus wat moeite moeten doen om de stank en de vuiligheid van mij af te krijgen. Ik heb mij drie keer achter elkaar gewassen en minstens tien keer zoveel zeep gebruikt als ik normaal zou doen, pas toen had ik het idee dat ik écht schoon was. Bah... Ik was zéér bang op Dominique’s reactie, die ruikt alles. 

Gisteren hebben we met het hele team (plus aanhang en ex-teamleden) gebarbequed, ter ere van niets eigenlijk. Puur voor de gezelligheid. En gezellig was het, dat is zeker. Ik heb met iedereen wat kunnen bijpraten, daar was ik wel gelukkig om. Zelfs mijn huidige collega’s spreek ik soms te weinig over dingen buiten het werk, en de ex-collega’s zie ik ook veel te weinig naar mijn idee. Een gevolg van de uitvinding full-time-job, vrees ik...

Dominique was vorige week op zakenreis geweest. Alleen het weekend eigenlijk hoor, maar het leek een eeuwigheid. Pas toen besefte ik dat ik écht niet meer zonder hem kan. Je zegt af en toe wel ‘ik zie u graag’, ‘ik kan u niet missen’, et cetera, maar als ik zoiets nu tegen hem zeg, besef ik echt dat ik het meen. Anders meende ik het ook wel, maar dan zei ik zoiets meer op de automatische piloot... Ja, ik weet dat het raar klinkt, maar ik weet even niet hoe het anders te zeggen... ... Anyway, ik zie mijn ventje graag. 

Volgende week vertrekken Dominique en ik dus op vakantie. We gaan naar Turkije. Dominique wilde in ieder geval een paar dagen naar Istanbul. Hij had van vrienden die er al geweest waren, gehoord dat we dat zeker niet moeten overslaan... Ik ben benieuwd! 

Ik weet niet of ik volgende week tijd ga hebben om een (uitgebreide) column te schrijven, we vertrekken namelijk vrijdag... Hopelijk tot volgende week!

Toffe groeten,

Wilfried.

(©June, 02/06/06)