Gevloek in salsasaus

Hallo iedereen,

Ik heb flink gevloekt deze week. Zondagochtend stonden we op het punt om naar mijn ouders te vertrekken, toen Dominique ineens constateerde dat de vloer toch wel heel erg nat was. “De wasmachine is gestopt met draaien, hoor je dat?”, zei hij. Je raad het vast al: wasmachine is rijp voor de sloop. Dominique was in alle staten: hij moest en zou maandag direct om een nieuwe wasmachine gaan. Dat heeft hij dan ook gedaan: hij heeft zich speciaal ziek gemeld op zijn werk om een nieuwe te gaan kopen. Toen hij terugkwam, was hij een rekening van vijftienhonderd euro en een glimlach rijker: “Hij wordt morgenochtend geleverd.” Drie keer raden wie de rekening mag betalen... Ik moet wel zeggen dat zo’n nieuwe machine toch beter wast als zo’n ouwe rammelkast...

Dinsdag wilde ik van mijn werk naar huis vertrekken, toen ik tot de ontdekking kwam dat mijn auto er iets anders uitzag dan toen ik ‘m achterliet. Hij is opengebroken. Twee ruiten kapot, mijn radio weg, mijn Tom-Tom weg, enkele cd’s weg, en het ergste: mijn uniform weg. Ik kon mezelf voor mijn kop slaan: normaal haal ik mijn radio en Tom-Tom eruit. Ik vrees dat dat een nadeel is van routine, dat je dingen vergeet terwijl het routine is... Mijn tweede uniform moest naar de wasserette (om de een of andere reden moesten we dat deze keer zelf doen). Ik wist dat ik ‘t zou vergeten als ik ‘m in mijn locker liet hangen, dus bracht ik ‘m naar mijn auto. Mijn collega’s hadden mij gewaarschuwd dat ik dat beter niet deed, maar ik was weer eigenwijs... En ja, dan krijg je dit. De volgende keer leg ik ‘m in de kofferbak, niemand die ‘m ziet.

Maar goed, woensdag moesten Raymond en ik dus op zoek naar mijn spullen. Twee dagen lang. Niks gevonden. Pas vandaag kregen we een tip, een zeer waardevolle. In een supermarkt liep een man in uniform rond. Toen de eigenaresse vroeg legitimatie, werd ze afgesnauwd. Ze vertrouwde het niet en belde daarop de politie. Toen wij daar (in burger) aankwamen, was de vogel al gevlogen. We hebben de camerabeelden bekeken, en een goede foto van de man kunnen maken. Maandag wordt zijn foto door heel Gent verspreid, en worden ook de media ingeschakeld. Meneer kan rekenen op een flinke straf.

Dominique kwam daarnet met een geweldig idee: hij wilde samen op dansles. “Tango, salsa, ‘t maakt me niet uit.” Ik zuchtte diep. “Ze zien ons al aankomen: een homo-koppel dat wil leren dansen. Daar gaat véél volk naar komen kijken.”
“Wilfried, ik wil het graag.”
“Dat weet ik. Maar denk er ook even bij na: ik moet wel geloofwaardig blijven als flik. Straks krijg ik iemand van de dansschool voor mijn neus. Nee merci...”
“Toe?”
“Nee echt niet Dominique...”
“Doe het voor mij.”
“Neen... ... Pff, Dominique... Ik kan er niet goed tegen als je zo doet. Welke dansschool?”
Dominique liep op wolkjes. Véél wolkjes. Pff..., ik voel de bui al hangen... Ik doe het om Dominique een plezier te doen, niet om mezelf voor schut te zetten. Ondertussen proberen we – met veel gevloek - nog maar wat gerechten van de Latijns-Amerikaanse keuken. Met salsasaus.

Toffe groeten,

Wilfried.

(©June, 22/09/06)