Bompa 

Hallo iedereen,

“Wilfried...” Hij zei het met een pruillipje. “Doe die blazer dicht. En kijk nu... Wanneer heb je dit voor het laatst gewassen? Er zitten allemaal kleine pluisjes op...” Hij begon pluisjes van mijn jas te halen, denkbeeldige pluisjes. “Dominique...” Ik nam zijn handen vast. “Ik heb het net pas van de lijn gehaald en gestreken. Geen pluisjes. En ik hou het liever open.” Hij keek mij verontschuldigend aan. “En doe niet zo zenuwachtig,” zei ik nog. “Ge maakt mij ook zenuwachtig.” “Ik doe mijn best…,” mompelde Dominique. 

Hij was ongelofelijk nerveus. Het was misschien al van ons huwelijk geleden dat hij mijn grootvader gezien had. Dominique wist niet veel meer van het gesprek dat ze hadden gehad, maar wel nog dat mijn grootvader erg moeilijk kan doen als iets niet naar zijn zin is. De servetten stonken, het tafelkleed was vuil, de vloer slecht geveegd, et cetera. Dominique wilde alles aan kant hebben, zowel het huis als onszelf, en hem een perfect viergangendiner voorzetten. Dominique was heel blij dat hij het gezellig leek te vinden. “Tiens Wilfried, nog steeds gelukkig met Dominique?”, vroeg hij. Wij knikten. “Nog steeds gelukkig getrouwd, ja,” zei ik. “En dat zal nog wel even zo blijven. Voorlopig bent u nog niet van hem af.” 

Maar soit, terug naar het werk: we hadden deze week naast een hoop gewone zaken (twee winkeldiefstallen, drie tasjesdieven, één moord en veel overlast van vakantievierende jongeren), één nogal opmerkelijke zaak. ‘t Was woensdag. Deze keer was het niet Carla of John die ons op pad stuurde om de zaak op te lossen. We waren op patrouille, toen we over de Vrijdagmarkt ineens merkte dat er iets niet klopte. Ik stopte met lopen. “Iets klopt er niet,” zei ik tegen Raymond, die knikte. “Ik heb datzelfde gevoel,” zei hij. “Er mist iets... Maar wat?” Toen we iets verder liepen, zagen we wat er mankeerde. “Er is een bord weg,” zei ik. “Een verkeersbord,” was Raymond zijn antwoord.

We zijn een wagen gaan halen om door de stad te rijden, in de hoop dat we iemand zagen lopen met een verkeersbord. Hoe langer we reden, hoe minder verkeersborden we tegenkwamen. “Ik zie het somber in, Wilfried,” zei Raymond, die reed. “Ik denk dat we beter teruggaan naar het commissariaat en het een memo laten rondgaan.” Ik knikte. “Dat is misschien wel het beste.” Raymond keerde de wagen, reed terug naar het commissariaat en parkeerde de auto. We liepen naar binnen. Raymond stopte bij de balie. “Ga jij maar naar boven, ik handel ‘t hier wel af.” Ik knikte en liep de trap op.

Donderdag werden we opnieuw de straat opgestuurd. We reden al een goed half uur rond toen we ineens een man op een keukentrap zagen staan. Hij stond tegen een paal, met daaraan een verkeersbord. Ik parkeerde de wagen, waarna we uitstapten en ernaartoe liepen. “Meneer,” zei ik zo serieus mogelijk. “Wilt u daar ogenblikkelijk mee stoppen?” De man gehoorzaamde en sprong van de trap op de grond. “Meneer, wij zouden graag weten wat u van plan was,” vroeg Raymond. Ik hoorde niet meer wat de twee zeiden, ik was veel te druk bezig met de paal en het verkeersbord. Geconcentreerd keek ik naar de paal en het verkeersbord, dat aan één kant los hing. Ik schudde de paal zachtjes heen en weer. “… vertel uw collega dat het verkeersbord wel eens los zou kunnen komen en op zijn hoofd terecht zou kunnen komen.” Hij had het nog maar amper gezegd of ik moest uitwijken voor het bord. Het scheelde maar een haar of ik had ’t ofwel op mijn hoofd, ofwel op mijn tenen, ofwel op zowel mijn hoofd als tenen gekregen.

’t Zou in alle twee de gevallen niet zo positief geweest zijn: dansen met een hersenschudding of gekneusde of gebroken tenen gaat niet. ’t Gaat nu net zo lekker bij de salsalessen, we hebben zelf het idee dat we al wat minder stijf dansen dan in het begin. We hebben in ieder geval geen negatief commentaar gehad van onze docent. Ook geen positief, maar goed… Dominique wil in ieder geval blíjven oefenen op de tijden dat we allebei niets te doen hebben, zo ook nu. Tot volgende week maar weer!

Toffe groeten,

Wilfried.

(©June, 03/11/06)