Ienemienemutte

Hallo iedereen,

‘Mensen,’ zei John maandag aan het einde van de dienst, ‘jullie weten, het is de vijftigste week van 2006, en jullie weten ook wat dat betekend.’ Ik hoorde enkele collega’s kreunen. ‘Vandaag wordt besloten wie er tijdens de jaarwisseling moeten werken.’ Raymond en ik lachten; wij waren bij de vorige jaarwisseling de klos, en dus waren we nu zéker vrij. ‘Ik heb al lotjes gemaakt,’ zei John, die zijn hand omhoog hield. Hij ging het teamlokaal rond. Vervolgens ging hij de kleedkamer in om de mannen van de nachtploeg ook een lotje te laten trekken. ‘Ik durf het niet,’ zei Bruno. ‘Ik wil niet werken met de jaarwisseling... Ik kán niet werken. Ik heb al afspraken gemaakt.’ Ik keek het teamlokaal rond; ook Nick, Merel en Britt hadden hun lotje nog niet geopend. Er klonk luid gejuich uit de kleedkamer; daar waren een aantal gelukszakken bij. ‘Allez, het moet toch gebeuren,’ zei Britt, waarna ze haar lotje opende. ‘Merde!’ Merel draaide zich geschrokken om. ‘Wat?’, vroeg ze. Britt toonde haar ‘t lotje. ‘’t Is niet wáár, hè!’ Zij moesten dus werken. Bruno had ondertussen zijn lotje ook geopend, en ook van zijn kant kwam gevloek. ‘Fijn!’, zuchtte hij, waarna hij in zijn bureaustoel plofte. 

‘Ik vind er geen, Wilfried!’, zei hij luid. ‘Ik vind er geen!’ Hij toonde me het infobulletin van de dansschool, met een grote cirkel om de advertentie die hij had geplaatst. ‘Negen reacties.’ ‘Awel!’, zei ik. ‘Ge moet er nu alleen nog één kiezen. Heb je er al een paar ontmoet?’ Hij knikte. ‘Allemaal zelfs.’ ‘Awel!’, zei ik opnieuw. Hij zuchtte. ‘De één is te klein, de ander te lang, de volgende is chagrijnig, die daarna is dan weer te springerig...’ Ik frontste mijn wenkbrauwen. ‘Dominique, ik weet echt wel dat je een kopij van mij wilt om mee te dansen, maar die ga je echt niet vinden. Misschien moet je een beetje minder kieskeurig zijn.’ Hij zuchtte opnieuw. ‘Maar ik vind er gewoon geen!’

Aangezien hij weigerde om verder te zoeken naar een andere danspartner, ben ik het maar gaan doen. Ik vertrok naar de dansschool en ging eens rondvragen bij de aanwezige leden of er geen interesse was. Na drie uur wilde ik het opgeven, toen er iemand naar mij toe kwam. ‘Stel mij maar eens voor aan uw ventje,’ zei de vrouw voor mij. Ze stak haar hand uit. ‘Laura De Graaf.’

Ik stak mijn hoofd om de deur. ‘Dominique?’, vroeg ik. Hij zat aan de eettafel met een hoop papieren voor zich. ‘Hey,’ zei hij vermoeid. ‘Was je daar eindelijk? Ik begon wat ongerust te worden...’ ‘Ik had moeten bellen, sorry,’ zei ik snel, ‘maar ik zou je graag aan iemand willen voorstellen.’ Laura liep wat ongemakkelijk de woonkamer binnen. Ze ging rechtstreeks naar Dominique, om zich voor te stellen. ‘Laura De Graaf,’ zei ze. 

Dominique vond haar duidelijk simpathiek – na zoveel jaar zíe ik wanneer zijn lach en interesse nep is of niet en ze waren nu steeds echt – want hij vroeg zelf of ze eens wilde dansen. ‘Ken je iets van salsa?’, vroeg hij. Laura knikte. ‘Ik heb in een ver verleden met een goede vriend van me gedanst, maar hij is naar Amerika moeten verhuizen voor z’n werk. Ik zit er al een tijd mee in mijn hoofd om weer te beginnen, maar ik vind steeds geen goede partner.’ ‘Ik weet hoe verschrikkelijk dat is, geen goede partner kunnen vinden,’ zei Dominique, waarna hij even naar mij keek. ‘Jullie dansen niet samen?’, vroeg Laura enigszins verbaasd. ‘Nou,’ begon ik, ‘we zijn samen aan de cursus begonnen, maar ik moet afhaken vanwege mijn werk. Onregelmatige diensten.’ Ik glimlachte. ‘Afhaken met pijn in je hart, ongetwijfeld,’ zei Laura. Ze stond op. ‘Allez, heb je muziek?’

Toen ze weg was, was Dominique in de wolken. ‘Ze is perfect,’ zei hij met een grote glimlach op zijn gezicht. ‘Ze lijkt me perfect aan te voelen.’ Hij was de rest van de dag vrolijk. Gisteren zijn ze bij haar thuis gaan oefenen, om alvast een beetje aan elkaar te wennen. Toen hij thuis was, was die vrolijkheid er ook weer. Hij kijkt uit naar hun eerste les samen, dat is duidelijk... ‘t Is dat ik ‘t beloofd heb, anders had ik gezegd dat ze morgen ook maar samen moesten gaan dansen.

Toffe groeten,

Wilfried.

(©June, 15/12/06)