Uit het oogpunt van uniek zijn, niet dus

Hoi allemaal,

Ja ik dacht laat ik ook weer eens mijn jaar door lopen. Ja ik weet zo wat iedereen doet het. Maar ik vind het toch altijd goed om te doen, want ja soms zijn er dingen voor je gevoel toch al jaren geleden terwijl het nog geen jaar geleden gebeurd is.

Het jaar begon voor ons toch wel met een dramatische moord. Door middel van een grap heeft iemand zijn vriendin vermoord. Ik vind het toch moeilijk wanneer iemand vermoord wordt, maar zeker wanneer de aanleiding niet eens waar is. Maar dit was niet de enigste moord die wij onder ogen kregen. Oké het was wel een zaak van de dames, maar wij hebben hem kunnen oplossen. Een man had zijn zus vermoord omdat zij zogezegd werd bezeten door de duivel. Door haar bloed op te drinken kon hij zo gezegd god helpen de duivel te verslaan.
Ook zijn wij ook nog eens de dupe geworden van een alarminstallatie verkoper die aan Dominique een alarm had verkocht, helaas had hij ook nog wat gestolen. Maar de zaak hebben we gelukkig op kunnen lossen.

In februari ging het gemoord gewoon door. Maar dit keer ontdekte Dominique en ik het lijk. En heb ik het onderzoek wat van Merel was toch samen met Dominique uitgevoerd. Maar ja er had ook het een en ander te maken met het hotel. Acht zo heeft mijn lief ook eens geproefd aan het flikkenwerk.
Maar ik heb in februari ook de week van de ontruimingen gehad. Nadat ik op mijn werk er mee bezig was geweest als oefening, moest het bij mij thuis vanwege een gaslek en toen we dan ergens zaten te eten was er een evacuatie vanwege de brand. Ik had het echt gehad kan ik jullie vertellen.
En kunnen jullie onze jonge verjaardag dief nog herinneren. Zoon van een schooldirecteur die overal inbrak om zo cadeaus te stelen voor een vriend.

En in maart hadden we een besmeurde combi. Dit kwam door een nepagent die boetes uitschreef aan mensen die in het openbaar dronken waren en die maar gelijk direct incasseerde. Ook zijn Raymond en ik aangereden door een gestolen auto, ik moet zeggen dat die hoofdpijn nog wel even geduurd heeft.
Ook waren we al weer 1 jaar samen in maart, en we waren zo handig om het zelfde cadeau te kopen voor elkaar. Nou ja, twee keer op een dag naar de supergoede musical Mama Mia is ook weer geen straf hoor.

In April begon de ellende. John was echt super kwaad op ons. Nog met het ongeluk in zijn achterhoofd kon hij het laten stelen van de auto niet appreciëren zeker niet omdat het door een verdachte gebeurde die wij zo juist hadden gearresteerd.
Door dat we zowat onder aan de favoriete lijst van John stonden mochten we het verkeer gaan regelen. Ik heb dus 3 dagen op een kruispunt gestaan omdat die lichten defect waren en ben daarbij ook nog eens bijna over reden door iemand die de regels niet zo nou nam. Maar gelukkig is dat nog goed afgelopen.
We hebben John gelukkig ook wel blij kunnen maken door het verkomen van een bankoverval. Wat een geluk, want zijn humeur naar ons was echt niet best.

In Mei werd het prachtig weer, en dan gaat menig belg gehuld in zomerkleren en aan de BBQ en die nieuwe uitvinding de buiten Wok, alleen hadden daar twee buren erg last van elkaar. Maar die twee vinden geloof ik altijd wel wat om ruzie over te maken, ze hebben dan ook het voltallige Gentse politie korps op bezoek gehad.
Ook hebben we wel een lachwekkende zaak gehad. Een dief vroeg aan de eigenaar van een bedrijf of hij wist waar dat bedrijf lag. De einenaar zei dat hij juist van plan was om daar in te faan breken, en vroeg om het samen te doen en ze zouden nog wachten op een vriend. De man belde alleen ons en wij waren dus de vriend.
We eindigde de maand met een paar ontsnapte koeien weer in de wij te zetten. Ik kan jullie vertellen dat we dat niet hebben geleerd op de politie school.

Juni was geweldig, want we gingen op vakantie naar Turkije. En ik vond het toch zo geweldig in Istanbul. Helaas was de terugreis iets minder goed verlopen. Maar voor de rest is er deze maand niet veel gebeurd op het werk.

Juli begon warm, héél warm. We hadden voor vijf man maar één miezerig ventilatortje ter beschikking, wat uiteindelijk dus betekende dat je het apparaat nooit langer dan een halve minuut voor jezelf had. Ik was wat dat betreft dan ook blij als we naar buiten konden – even geen getouwtrek om wie nu recht had op de ventilator – al vind ik patrouille lopen in die warmte ook maar niks. We hebben wél veel mensen gearresteerd, vooral zakkenrollers en tasjesdieven. 

Ik heb ook wel een paar keer gelachen onder het werk, zo werd John aangehouden door een eenzame agent – die later een fan van de politie bleek te zijn – en kreeg Raymond een wielklem en een boete voor foutparkeren. Raymond kon daar overigens niet mee lachen... 

De rest van die maand hebben we in burger gelopen, aangezien Britt en Merel op vakantie waren.

Ik wist al dat mijn werk me soms achtervolgt in mijn privéleven, maar nu was het wel heel erg: een dode man in de bioscoop, in de zaal waar Dominique en ik ‘The DaVinci code’ zouden gaan kijken. Het leek eerst een natuurlijke dood, maar achteraf bleek dat de man zelfmoord te hebben gepleegd omdat hij te horen had gekregen dat hij besmet was met hiv. Dat bleek uiteindelijk een vergissing te zijn; hij had helemaal geen hiv...

In augustus wisselde het weer nogal (regen, zon, regen, zon), en dat is geen pretje als je veel buiten moet zijn. Zo was er een tuin gestolen, tenminste, zo werd ons verteld. Toen we ter plaatste waren, bleek dat het ging om een paar zonnebloemen te gaan. De eigenaar had meegedaan aan een wedstrijd en de eerste prijs gewonnen. Direct de eerste dag dat hij ze in zijn tuin ten toon stelde, waren ze gestolen. Bleek dat ze gestolen waren door de eigenaar van de zonnebloempitten waar de bloemen uit waren voortgekomen.

Nachtdiensten, ik heb er altijd al een hekel aan gehad. Helaas heb ik er dit jaar weer een hoop moeten draaien, ook op de ongunstigste momenten. Raymond en ik hebben één keer gevraagd om een bonus, maar dat was ook gene vette: één miezerige eurocent… Wél kregen we een aantal interessante zaken toegeschoven, onder andere een poging tot inbraak. De vrouw des huizes had gebeld over gebonk op de voordeur, en dat ze vreesde voor een inbraak. Uiteindelijk bleek dat de man die in wou breken, zijn materiaal vergeten was om in te breken. We hebben ‘m meegenomen, en ik heb uiteindelijk een flink pv moeten tikken. 

Ik heb na die nachtdienst een week verlof opgenomen. Dominique was niet veel vrij, dus besloot ik Jonas was meer aandacht te geven. We zijn gaan zwemmen, en een dagje naar een binnenspeeltuin. We hebben het allebei naar onze zin gehad.

Eind september werd mijn auto open gebroken. Twee ramen kapot, TomTom weg, radio plus enkele cd’s weg, en mijn uniform weg. Ik was woest op de gene die mijn auto had leeggeroofd, maar vooral op mezelf: welken idioot laat er dan ook z’n TomTom en z’n uniform in z’n auto? Ja, ik dus… Gelukkig werd alles teruggevonden, ook mijn uniform. Even was ik de gelukkigste man op aarde.

Dominique kwam in september op het idee om danslessen te gaan volgen, met z’n tweeën. Ik zag het niet zo zitten, maar uiteindelijk heb ik voor Dominique toegestemd. Hij koos voor salsalessen…, en ik mocht de vrouw dansen. Ik was er eigenlijk alles behalve gelukkig mee, maar ik besloot dat ik voor Dominique zou doorzetten. Na één reeks lessen – waarvan ik er één in mijn uniform heb moeten dansen – had ik er wel genoeg van, en heb ik voor Dominique een andere partner gezocht (en gevonden, overigens).

Halverwege de voorlaatste week van oktober werd er een jongen langs het spoor gevonden. We wisten eerst niet wat er was gebeurd, tot we met onze eigen ogen zagen wat het wel eens zou kunnen zijn: jongeren die op het dak van een trein liepen, en ondertussen de elektriciteitsdraden probeerden te ontwijken. De jongen was dus verongelukt bij dit trainsurfen. 

Een week later moesten we veel moeite doen om een drie jarige jongen uit een graaimachine van een kermis te krijgen. Hij had in de machine een knuffel gezien die hij graag wilde hebben, maar het lukte ‘m niet om ‘m met de grijparm van de machine te pakken te krijgen. Hij besloot in de machine te kruipen om de knuffel eruit te halen.

Vorige maand heb ik voor parkeermeter moeten spelen. Alle parkeermeters in de straat aan de overkant van het commissariaat waren stukgereden, en ja, iemand moest die apparaten toch gaan vervangen. Parkeerbeheer was niet thuis, dus moest ik het maar doen… Ik heb nog nooit zó’n spierpijn gehad…! 

Twee weken terug kregen we te horen dat onze werkroosters veranderd zijn. Ik was ingeroosterd op zaterdag, en eigenlijk daardoor heb ik voor Dominique een andere danspartner moeten zoeken, omdat werken en salsales niet goed op elkaar aansluiten. Het werd uiteindelijk Laura De Graaf. Ik ben benieuwd hoe lang Dominique het met haar volhoudt. … En zij met Dominique…

Allez, dit was 2006 zo’n beetje, beknopt samengevat dan wel… Ik ben blij dat ik niet moet werken met de jaarwisseling, en gelukkig is Dominique ook vrij… Ik ga jullie alvast een goede jaarwisseling toewensen, en iedereen alvast een gelukkig nieuwjaar. Tot de volgende!

Toffe groeten,

Wilfried.

(©Flikken10 & June, 29/12/06)