Bedreiging

Hallo iedereen,

Woensdag kwam er een melding van bedreiging binnen. Raymond en ik werden eropaf gestuurd. We hadden redelijk weinig informatie, dus we waren eigenlijk op alles voorbereid. Dat wil dus zeggen dat we van John ons kogelwerend vest moesten aantrekken. Hij wilde het risico niet lopen dat de anciens uit zijn team gewond zouden raken.

Toen we aankwamen op de plaats van bestemming – een gewoon rijtjeshuis, overigens - waren we nogal verbaasd: er was enkel een 11-jarige jongen thuis. Hij vond het heel spannend dat de politie bij hem voor de deur stond, maar we moesten het maar niet aan zijn ouders vertellen want hij zou wel eens problemen kunnen krijgen. De jongen liet ons binnen, en wij deden een vluchtige huiszoeking. Raymond vond in de keuken een klein wapen, inclusief munitie. 

We vroegen de jongen om een verklaring vanwege de oproep. Hij bekende dat hij ‘wat had staan zwaaien’ met het wapen in het bijzijn van enkele buurtgenootjes, en dat hij op een gegeven moment kwaad is geworden vanwege iets dat een van die kinderen had gezegd. De jongen bedreigde de kinderen, die direct vertrokken. 

We hebben de jongen meegenomen naar het bureau, en de ouders werden verwittigd. Ondanks dat de kogels nep waren, het wapen was dat niet; de jongen had zichzelf of iemand anders kunnen verwonden... Na het verhoor hebben we de jongen naar huis gestuurd, samen met een waarschuwing voor hun ouders. Die beloofden dat ze het wapen beter zouden opbergen.

‘Nee Dominique, ik zeg alleen dat je de laatste tijd enkel nog over Laura praat. Elke keer als wij praten, hebben we het vroeg of laat over Laura. En als we het niet over Laura hebben, hebben we het over de salsalessen...’ Ik zuchtte diep. ‘Ik ben gewoon bang dat het over een tijd alleen nog maar over Laura gaat, dat ik mij daar steeds meer aan ga ergeren en dat we slaande ruzie krijgen, om niet te zeggen dat Wereldoorlog Drie dan uitbreekt...’ ‘Maak je niet druk, Wilfried...,’ zuchtte Dominique geïrriteerd, ‘ze is alleen mijn danspartner.’ Ik keek naar hem. Ik wist dat het niet het juiste moment was om ruzie te maken, omdat zijn humeur het waarschijnlijk alleen maar erger zou maken. ‘Maar ondertussen voel ik mij wel aan de kant gezet...’ ‘Aan de kant gezet...?’, vroeg hij verbaasd, afwachtend... ‘Je zegt altijd dat ze zo geweldig is, Laura,’ zuchtte ik, ‘maar ‘t is ondertussen al even geleden dat je iets liefs tegen mij gezegd hebt... Ik maak mij gewoon zorgen over onze relatie, Dominique... Ik maak me zorgen vanwege Laura. Ze is heel sympatiek hè, en ze heeft u duidelijk graag, maar ik ben gewoon bang dat zij u op een gegeven moment graag gaat zíen...’ Hij keek verbaasd. ‘Ik heb u toch? En zij kan voelen wat ze wil, ík voel níks voor háár... Ze is niet echt mijn..., type... Ik ben niet voor niets met u hè...’ Hij glimlachte. ‘Maak u geen zorgen...’

Ik maak mij wél zorgen, maar ik heb ‘m even gerust kunnen stellen door te zeggen dat ik dat niet doe... 

... Waarschijnlijk heb ik het helemaal mis...

Toffe groeten,

Wilfried.

(©June, 09/02/07)