Laura

Hoi allemaal,

Oké de oorlog is ondertussen uitgebruiken hier in huis. Ik kan de naam Laura niet meer horen. Ja het is vorig weekend nog geëscaleerd. Tijdens onze patrouille zag ik Dominique en Laura samen in een café, en ze zaten daar nogal intiem. Ik was echt super kwaad, maar Raymond heeft me tegen gehouden, hij zei dat ik beter niet kon binnen stormen, zeker niet omdat ik aan het werk was. En daarbij hadden we een oproep voor het café ernaast.

In het café er naast was er al een aardige vechtpartij ontstaan tussen twee vol gezopen mannen. De rest van het café was verdeeld in twee groepen. Omstanders die er naar stonden te kijken en stonden te roepen. De andere helft was het negerende deel, die deden of ze niets merken. Iets wat mij onmogelijk leek want het was nogal een groot kabaal. Maar oké wij hebben maar meteen wat versterking gevraagd, aangezien je niet weet hoe de kijkende groep gaat reageren.

Wij stapten onder tussen op de groep af en vroegen even rustig te gaan zitten. Nou ja, het was meer gilde, want met gewoon praten was je niet te verstaan. Tot grote verwondering ging iedereen nog eens zitten. Zo stonden de twee vechtersbazen alleen nog in het midden van de zaak. We hebben er allebei eentje apart genomen en zijn even gaan praten. Ondertussen was er versterking gekomen die dus niet nodig bleek te zijn. 

Veel wijzer van ons gesprek zijn we niet geworden, want geen van beiden weet niet waarom ze zijn gaan vechten. We hebben ze hun roes in ons hotel laten uitslapen, maar hun geheugen is niet meer terug gekomen.

“Lekker gedanst met Laura?” “Ja hoezo” “Kun je niet beter bij haar blijven, je vind haar toch zo leuk.” “Wilfried doe eens normaal, je weet toch dat ik van je hou.” “Daar merk ik de laatste tijd anders niets van! Het is Laura voor, Laura na, Laura zus, Laura zo! Ik ben het zat Dominique!” “Jij begon over haar, ik niet!” “Je hebt het altijd over haar! Ik ben gewoon niet meer belangrijk voor je!” 

Na deze ruzie ben ik boos het huis uit gelopen. Daarna hebben we elkaar niet meer gesproken. Dominique belt wel steeds, maar neem niet op. Ik ben het zo zat, hij moet maar eens nadenken wat hij wilt. Zelf logeert hij in het hotel.

Groetjes van Wilfried Pasmans

(16-2-07 flikken10)