De ouders van tegenwoordig

Hoi allemaal,

Ik mag jullie van Raymond melden dat hij een hele fijne vakantie heeft gehad. Maar ik ben blij dat we weer gewoon samen werken. Ik boel niet dat ik het niet leuk vond om met Bruno te werken. Dat was echt wel tof hoor. Maar met Raymond is het toch een stuk prettiger, wij zijn gewoon op elkaar ingespeeld. Dat is ook wel met de jaren gekomen, want ik weet nu ook wel dat ik een enorme betweter was, nu nog wel eens. Maar niet meer zo als vroeger.

Maar ouders van tegenwoordig kan ik ook niet begrijpen hoor. Van de week liep ik gewoon rustig mijn boodschappen te doen in de supermarkt. Opeens zag ik een meisje van een jaar of 5 met haar hand voor de mond waar van die bruinige smurrie door kwam. Dat kind was dus behoorlijk misselijk. Ik greep toen meteen een bekertje van het koffie automaat wat daar stond en hield dat onder haar. Precies op tijd, want de hele lading kwam er meteen uit. Dan begon die moeder eens een flink partijtje te schelden op dat kind. Dat ze niet mocht rennen en druk zijn. Gelukkig kreeg ik de moeder zo voor om papier te gaan halen. Ik heb het kindje dan gerust gesteld.

Ik kan dat echt niet begrijpen, dat kind voelt zich al ellendig. Dan ga je er toch niet op lopen schelden? Daar zal het kind toch niet mee doen. En als dat kind al ziek was dan zal ze als ze ziek genoeg was ook niet gaan rennen. Gewoon een beetje rustig na denken is voor ouders niet meer te doen. Vind het best oneerlijk dat wij geen kinderen mogen adopteren terwijl er genoeg slechte ouders zijn die ze gewoon kunnen krijgen. En al word er een kind weg gehaald, er mag gewoon weer een nieuwe komen.

Voor de rest hebben we ook wel een rare winkel diefstal gehad. Een man was betrapt op het stelen van een tandenborstel. Wij liepen patrouille in de buurt, dus hebben de man aangehouden. De man bleef volhouden dat hij het niet gedaan had. Waarom hij het niet gedaan had, daar had hij een goede rede voor. Hij toonden ons zijn tandloze mond. Waarom zou hij nou een tandenborstel stelen. 
Na wat door zeuren en hem te confronteren met de beelden en de tandenborstel bekende hij. Hij vertelde dat hij niet wist wat hem bezielde om te stelen en al helemaal een tandenborstel. Hij kon er immers iets meedoen.

Wij houden ons meestal niet met die kleine dingen bezig, maar ja je moet beginnende criminaliteit in de dop smoren. Dus zo gezegd zo gedaan. Maar ik ga eens stoppen met naar jullie te schrijven. Zie jullie volgende week wel weer. O ja, ik ben echt benieuwd naar zondag ik heb er echt zin in, maar meer kan ik nog niet vertellen.
Groetjes van Wilfried Pasmans

(flikken10) (5-8-05)