Misgeraakt
Hallo iedereen!
Woensdag was het snikheet, en juist op die woensdag moeten wij een of andere persoon gaan arresteren. Dan nog in een groot, leegstaand pand. Een speld in een hooiberg dus. Ik heb wel eens leukere zaken gehad… Zélfs in deze hitte.
De briefing duurde al van half negen tot tien, daarna konden we eindelijk eens van het commissariaat vertrekken. Het commissariaat is in het centrum, het centrum ligt zeker tot ongeveer een halve kilometer rondom het commissariaat opgebroken en wij moeten aan de andere kant van Gent zijn…
We hebben dus een halve kilometer mogen lopen, mét al ons materiaal. Daar wordt je niet blij van. Gelukkig konden we na die halve kilometer in een combi stappen om verder te gaan naar dat leegstaande pand. In die combi zat natuurlijk geen airco. “Één geluk”, zei Bruno, die naast mij was gaan zitten, “We hebben ARKO. Alle ramen kunnen open.” “Zot!” galmde het door de hele combi.
Aangekomen bij dat pand moesten er maar een groep om het gebouw gaan lopen, en ene groep het gebouw in. Je raad het al, ik mocht naar binnen. Joepie… Normaal sta ik te springen voor dat soort werk, nu even niet. Met dit weer is zo’n gebouw natuurlijk helemaal opgewarmd… Blergh!
Nouja, na een uur en een half hadden we heel het gebouw doorgelopen. Op alle flikken na was er geen levend wezen te zien. Tot we vertrokken. Er kwam een auto de oprit opgereden, en er stapte een man uit. Die had duidelijk niet door wat er aan de hand was, laat staan dat ie zag dat er politie aanwezig was… ’t Bleek uiteindelijk nog de man te zijn die we moesten arresteren. Toen hij ineens het halve korps dichterbij zag komen, heeft hij het op een lopen gezet. Bruno is er achteraan gelopen. Hij heeft moeten schieten om de man niet te laten ontsnappen.
Toen even later de ambulance wegreed, kwam hij bij mij, Raymond en Nick staan. “Ik heb misgeraakt”, zei hij. “Misgeraakt?” vroeg ik, waarna Bruno knikte. “Ik liep daar zo achter dan ventje aan, en ik trok mijn wapen. Ik wilde ‘m in zijn bovenbeen schieten, dat helpt vaak wel om zo’n wegloper te stoppen, dat weet je. … Maar ik mikte iets te hoog…” Wij hebben daar staan lachen, dat wil je niet wéten!
Eenmaal terug op het commissariaat heb ik nog even doorgelachen. Mijn fiets is terug gevonden. Ik weet niet hoe ze het geflikt hebben, maar ze hebben het geflikt. Hij stond verkeerd geparkeerd bij het winkelcentrum… Ik heb ‘m in mijn auto gepropt (kreeg ‘m er nog maar net in) en ben naar de fietsenmaker gereden, om ‘m weer zo goed als nieuw te maken. Dat zal me wel weer een rib uit mijn lijf kosten, aangezien hij nogal wat mankeerde. Geen slot, de helft van de spaken is eruit, scheuren in het zadel, lampen eraf, … Maar goed, het belangrijkste is dat ik ‘m terug heb!
Tot volgende week!
Toffe groeten,
Wilfried
(©June, 15/07/05)
|
