Te voet verder

Hallo lieve columnlezers, 

Afgelopen week is er niet veel gebeurd. Hier en daar een winkeldiefstalletje, een voortvluchtige tasjesdief, en een katnapper die allergisch is voor katten, maar dat was het wel. 

Dus zoals ik al zei: afgelopen week is er niet veel gebeurd. Tot vandaag. Mijn auto staat bij de garagist, en Dominique moet aan een totaal andere kant van Gent zijn. Ik wilde al een taxi bellen, toen ik plotseling dacht aan mijn bankrekening die drie weken geleden een goede duizend euro dunner is geworden. Jullie zullen nu wel denken: ‘Waar hééft die het over?’. Nou, niet zo moeilijk: drie weken geleden heb ik een fiets gekocht. Splinternieuw, nooit bereden, nieuwste model met de nieuwste snufjes. Om ‘m eens te gebruiken besloot ik op de fiets naar mijn werk te gaan. 

Alles verliep goed; ik kwam tenslotte heelhuids aan bij het commissariaat. En mijn fiets ook, gelukkig. Ik zet ‘m aan de zijkant van het commissariaat op slot en ik loop het gebouw binnen. Op enkele kleine zaakjes na was het rustig, dus ik dacht vroeg naar huis te kunnen. 

Mooi niet dus. Wil ik eens vroeg naar huis gaan (juist omdat er niet veel te doen was), is mijn fiets weg. Ik kon de Heer en al wie zich nog God noemt wel vervloeken. Mijn gloednieuwe fiets, FOETSIE! Hard vloekend liep ik het commissariaat binnen, en toonde boven aan mijn collega’s fietssleutel. “Hier is mijn fietssleutel, er zit alleen geen fiets meer bij,” zei ik. Mijn collega’s sprongen tegelijk op. “Kom maar mee naar een verhoor,” riepen ze tegelijk. Ze waren duidelijk toe aan wat werk. 

Uiteindelijk heb ik een uur binnen gezeten. Ik heb al mijn collega’s verhoor 2 zien binnenkomen en buitengaan, en uiteindelijk was het proces verbaal dan eens af. Ze gaan de patrouilles de opdracht geven uit te kijken naar mijn fiets. Ik heb weinig hoop dat ze ‘m gaan vinden… We zullen wel zien… 

Tot volgende week maar weer, misschien dan wat nieuws over mijn fiets. 

Toffe groeten, Wilfried 

(©June) (17-6-05)