Het Vader en zoon moment, eindelijk!

Hey hey!

Eindelijk, mijn vader had door waar hij mee bezig was, dus ja dit wordt een leuk column, nouja leuk… het wordt in ieder geval een minder deprimerend column als de afgelopen weken! Mijn schouder doet nog altijd pijn, maar de ontsteking is gelukkig al aan het minderen. Mijn vader wist het niet eens tot de dokter belde met die iets vertelde dat ik het recept voor antibiotica bij hem moest ophalen, zijn internet lag er uit en hij kon het dus niet door sturen naar de apotheek! Die dag was mijn vader dus thuis, dat zal je altijd zien! Papa stond met de hoorn in de hand en keek of hij het in Keulen hoorde donderen. Kennelijk had de dokter gevraagd hoe het met mijn koorts zat en of ik nog veel pijn had. Mijn vader kon hier geen zinnig antwoord op geven en ging af als een gieter! Nou jammer dan! Als je toch geen interesse toont in je zoon, kom je je zelf vanzelf een keer tegen. 

Maar mijn vader kwam zich zelf nog een keer goed tegen deze week. Het was ergens halverwege de week! Ik had die week bijna niets gezegd tegen hem, en hij niet tegen mij! Hij had me wel om een verklaring gevraagd over die antibiotica maar die heb ik hem niet gegeven. Waarom zou ik het boeide hem verder toch niets. Ik was eigenlijk wel hard tegen hem, zeker door te zeggen “jammer hé dat ik dat scooter incident heb overleefd, nu ben je nog niet van mij af” Papa leek toen echt gekwetst, maar dat deerde me nu eens niets. Zo kwam het dat die week een oude schoolvriend langs kwam van pa. Hij had dringend advies nodig, waarover weet ik niet precies. Ik zat achter de pc met mijn mp3 speler aan. Toen die een verpletterende stilte liet horen wegens energiearme batterijen hoorde ik het gesprek tussen pap en Dennis. Dennis vertelde hem dat hij alles had verkloot, hij was zijn vrouw kwijt en zijn dochter. Dennis vertelde het in een adem, en ik moet je zeggen het was zo herkenbaar wat hij vertelde, dat dacht mijn vader kennelijk toen ook. Dennis is net als pap advocaat, alleen werkt hij in Brussel. Dennis vertelde dat hij zo druk was met zijn werk dat het woord “thuis” uit zijn taalster was verdwenen. Zo trok zijn dochter opeens op met foute vrienden, rookte en had een verkeerd vriendje, en zijn vrouw bleek een ander te hebben! Zijn gezin had hem meerdere malen gezegd dat hij meer thuis moest zijn, maar hij had niet geluisterd. Ik hoorde aan zijn stem hoe hij er mee zat, en voelde even de ogen van pap in mijn rug prikken. Stilletjes hoopte ik dat mijn vader nu dacht…. Heey! Dennis vertelde verder hoe zijn dochter in het slechte milieu geraakt was, en een week geleden met spoed was opgenomen in het ziekenhuis met een overdosis. Toen papa vroeg hoe het nu met Rosa ging bleeft het even stil. Dennis slikte en zei met een trillende stem”Rose is …. Ze is…. gestorven. De stilte erna was misschien nog wel indrukwekkender dat die ervoor. Papa stamelde een oprechte deelneming en schonk hem maar wat te drinken in. Dennis zei ook dat hij door die stomme plaat voor zijn kop zijn dochter voorgoed kwijt was, maar zijn vrouw ook. Vanaf dat moment besloot ik om maar naar bed te gaan. Ik zei enkel Dennis gedag en deed of ik niets gehoord had. In bed dacht ik terug aan het gesprek en vroeg me af wat papa zal doen als ik er niet meer was… waarschijnlijk gewoon door werken? Misschien merkte hij het wel niet eens.. Maar diep in m’n hart wist ik dat het niet zo was. Mijn vader en ik waren twee vreemden voor elkaar geworden, twee vreemden die elkaars taal niet meer spraken ( figuurlijk dan hé) Maar toch! Toch was ik stiekem nog dol op die ouwe knorrepot! Moesten ze mij op een dag komen zeggen dat hij was verongelukt, ik zou niet weten hoe ik het dan had. Hij was wel mijn vader, mijn vader die me van alles had geleerd, goede en slechte dingen. Over wat het leven je brengt, hoe je er mee om moet gaan. Eigen van alles. Ik was best moe, mede van die medicijnen en viel toen in slaap. 

De volgende morgen werd ik wakker van de wekker. Bah weer school. Veel zin had ik niet maar ja. De toetsen heb ik overigens goed gemaakt, alle cijfers waren boven de 7. Ik was best een beetje trots op mezelf, maar toch voelde me nog altijd een beetje leeg van binnen. Daar kwam aan het einde van die dag een einde aan toen mijn vader me stond op te wachten. Hij keek een beetje bedremmeld, precies wat Britt zo lief vindt aan hem. Hij vroeg of we konden praten. Ik vond het best en zwijgend liepen we richting het park tot mijn vader opeens zei ”sorry” zijn blik zei genoeg, hij keek me zelfs een beetje verdrietig aan. Ik zei maar niets wat moest ik zeggen? Papa vervolgde zijn pleidooi en bekende dat hij stom bezig was geweest. En dat het hem echt heel veel speet. Hij had er moeite mee dat ik nu mijn eigen weg koos, en niet de veilige weg die hij me altijd had gewezen. Tsja daar zat wel wat in. Ik keek hem aan en zag dat hij het er echt moeilijk mee had. Ik heb toen ook maar gezegd dat het mij speet dat ik zo tegendraads was, maar ook dat ik hem vreselijk had gemist! Papa wist niet zo goed wat hij moest doen. Ik was van binnen zo blij! Ik had me eerst voorgenomen om nog kei lang kwaad te blijven. Maar toen ik zijn schuldige verdrietige blik zag, wist ik twee dingen. 1 dat ik dat niet van plan was, ik had mijn vader terug, mijn maatje. En 2 dat het geen zin heeft. Ieder moment kan er iets gebeuren dat je elkaar kwijt raakt en dan heb je alleen maar spijt. Ik gaf mijn vader toen een vriendschappelijke duw. En glimlachte, hij glimlachte naar mij en nam me eens goed vast. Dat zoiets misschien kinderachtig was kon me niets schelen. Ik was nog een kind, en zo blij als een kind. Ik had mijn vader terug. Eindelijk. We hebben die middag nog veel gepraat over alles wat er gebeurd was. En raad eens! Mijn vader heeft mij kwijtgescholden van die rekening! Best tof! De rest van de week was hij keurig op tijd thuis en deden we leuke vader en zoon dingen. Zoals voetbal kijken. Naar de bioscoop geweest en wezen poolen. Jaja na weken is het eindelijk weer een beetje als vanouds tussen papa en mij. Dit weekend gaan we met de dames een weekendje naar zee, daar kijk ik nu al naar uit. 

En weetje, nu ik bijna aan het einde van dit column zit is er een grijns verschenen op mijn gezicht. Ik ga jullie nu laten, het is al zo’n lang column… tot volgende week, 

liefs Simon

(eef) (18-11-05)