Boem is ho! 

Hallo allemaal. 

Zo zeg dat was me mijn weekje wel zeg! Ik heb mijn been gebroken. Je weet papa was weg. Zakenreis. En kwam woensdag weer terug. Ik had hem gemist echt waar. Ook al had hij mij teleurgesteld. Ik bedoel hij is wel mijn pa, mijn maatje met wie ik, naar mijn idee steeds minder deel. Vroeger toen wist ik wat hij dacht en hij wist wat ik dacht. Maar nu.. laat ik het daar maar niet over hebben. Woensdag haalde Britt hem op van het station. Dorien ging mee, ik moest verplicht op school zijn voor iets stoms. Een informatie avond over mijn nieuwe opleiding, oke dat is niet stom… maar kwam wel heel stom uit. Zo kwam ik tegen 22:00 pas thuis, was papa al naar bed samen met Britt en om de een of andere reden had ik het idee dat ik hen maar beter niet kon storen. Dorien was nog wakker en liet een kettinkje zien wat ze van hem had gekregen. Ik was benieuwd wat papa voor mij had meegenomen. Volgens Dorien niets, want hij had haar cadeautje en die van Britt uit zijn koffer gepakt. En daar zat verder niets meer in als was en kleren. Ik hoopte dat Dorien een grapje maakte. 

Die dag er op kwam papa slaperig de keuken in. Groette eerst Dorien en toen mij. Ik was blij hem weer te zien echt! En wou hem even een knuffel geven. Of ja even vast pakken. Ik had hem gemist. Zegt hij : “ toe Simon niet nu”ja hallo! En Britt mocht vervolgens doodleuk bij hem op schoot komen zitten? Ik snap dat niet hoor. Ik had papa allang een sorry sms gestuurd over dat ik zei dat hij maar 100 dagen moest weg blijven, dat meende ik niet eens. Ik was toen gewoon teleurgesteld. Wat in contrast staat met hoe ik me nu voelde. Papa deed of ik iets afstotelijks had. Ik pakte mijn jas, tas en sleutels en ging weg. Niet dat er iemand nog zei, is 08:00 niet wat vroeg als de school maar 5 minuten fietsen is? Nee Britt zei alleen doei! Nouja zeg! Toen kwam het… ik was kwaad en je weet het kwaaie van Lanckertjes zijn een gevaar op de weg. Alleen deze keer niet. Het was wat gladjes op de weg en toen ik de bocht om wou slaan kwam er een busje naar me toe gegleden die in de slip was geraakt. Een boem knal au was het gevolg. Ik viel hard op de grond en mijn been deed zeer niet normaal. Dus opeens allemaal lui om me heen. Ambulance gebeld, politie gebeld. Wel ja bel voor mijn part het leger! Ik wou opstaan en dat ging niet. Het deed echt heel erg zeer. En mijn hoofd ook alles draaide. Komt de ambulance aangezwabberd in de sneeuw. Word je op een brancard gelegd en als een bakplaat dat ding ingeschoven om vervolgens terug te zwabberen naar het ziekenhuis. Onderweg scheen iemand met een lampje in mijn ogen. Namen ze mijn bloeddruk op en iemand anders bladerde in mijn agenda. Zeker op jacht naar de : in geval van nood bellen. In het ziekenhuis werden er foto’s gemaakt, en wat bleek… gebroken. Godver kan ik dus 6 weken met een gipspoot zeulen. Leuk! En nog eens een lichte hersenschudding ook. Wouden ze me nog een nachtje laten blijven ter observatie. Nou daar lag ik dan. In een schamen ziekenhuiskleedje in bed met mijn been omhoog. Zucht! Gaat in eens de deur open, komt mijn vader binnen. Helemaal overstuur en had de tranen in de ogen staat ( !!! ) “ Simon, Simon, jongen toch” was wat hij zei. Tjee… hij had zich schijnbaar vreselijk gehaast want hij had zijn haren niet gekamd, overhemd had hij schuin dicht en zijn jas half open. Ik mompelde alleen een hoi en keek de andere kant uit. Papa was echt bezorgd en nam zijn hand vast. Hij had echt spijt geloof ik. Dat was te horen aan zijn stem. Hij zei dat het hem speet van de vakantie, en van vanmorgen. En dat hij zich dood was geschrokken. Hij was zo bang geweest in de auto op weg naar het ziekenhuis. Ik wist niet eens wat ik moest zeggen, papa die zowat huilde, dat maakte wel indruk. Ik zei dan allee maar dat ik die dag erop naar huis mocht en of hij me wou halen. Die vraag schokte hem kennelijk. Was ook wel een beetje vals om te vragen. Die nacht in het ziekenhuis was best te doen, ik sliep alleen bar slecht. Maar ja papa was die hele dag gebleven en we hebben over alles gepraat. Dat maakte wel wat dingen duidelijk. Toen hij me haalde gingen we naar huis. Britt was ook mee, om ons te brengen en ging weer werken. En nu zijn ze bij ons. Papa werkt thuis om er voor mij te zijn en toen Britt vroeg iets te gaan drinken wou hij niet. Hij is zo bezorgt. Maar ja thats him. Dorien heeft mijn gips versierd. Ze is overigens wel erg stil, vraag me af wat er scheelt met haar…. Maar goed, ik zie dat mijn vader de spaghetti op tafel zet. Tot volgende week x zielige manke Simon ;)

10 maart 2006 door Eef