Code rood geneutraliseerd!

Zo dat was me mijn weekje wel. Het was heel leuk eigenlijk. Ik had vakantie en papa nam mij mee naar centerparks als verrassing. Hij had dat al geboekt voor mijn been, dus een beetje schuldig voelde hij zich wel omdat ik nu geen gebruik kon maken van het zwembad enzo. Maar ik vond dat niet eens erg, gewoon dat papa voor mij een week vrij maakt om met vakantie te gaan vind ik heel tof. En dat werd het ook. Voor mij misschien wel leuker dan voor papa omdat hij ruzie heeft met Britt. We deden wel leuke dingen. Papa had voor mij een speciale rolstoel geregeld voor aan het strand. Zo konden we toch aan zee zijn. We zijn nog naar de film geweest Ice Age. Heel leuk, papa had echt zijn best gedaan om er een leuke week van te maken. Er was ook nog voetbal op, lekker tegen mijn vader aanhangen als een kleine jongen. Toch was dat fijn. Gewoon weer eens met z’n tweetjes iets doen. Al zag ik wel die trieste blik in zijn ogen. Dat vond ik wel sneu, maar veel kon ik er niet aan doen. Althans niet meer dan gewoon vrolijk doen en hem opbeuren. We zijn ook nog wezen winkelen, papa was wel even blijven staan bij de juwelier, mar liep dan met gebogen hoofd door. Ik rolde in mijn rolstoel achter hem aan. Ik vond het niet leuk, ik had een geweldige week en papa voelde zich rot. Dat klopte niet. Ik wist alleen niet hoe ik weer even een glimlach op zijn gezicht kon toveren. Dus ja ik heb zijn hand vast gepakt en gezegd dat als hij verdriet had, hij dat best mocht laten zien. Papa is gewoon heel gevoelig net als ik, dus zijn we wat gaan drinken. Kreeg ik een smsje van Britt. Je vader neemt zijn gsm niet op, ik moet hem spreken, ik heb iets heel stoms gedaan. Ik belde Britt terug en gaf mijn gsm aan papa. Wat denk je? Britt was er achter gekomen dat code rood helemaal niet zo gevaarlijk was, ze was namelijk van de verkeerde zijde. Pot dus! Dat betekend dat ze niets in mijn vader ziet, en ze zij ook dat papa niets in haar zag, en dat het etentje strikt zakelijk was, en dat papa voor Britt een verassing had, hij wou haar nl iets speciaals vragen. Maar was erg onzeker en durfde niet. Hij had Code rood enkel om advies gevraagd. Papa was schijnbaar nog niet overstag door haar excuus, dat snap ik wel. 

Na een leuke week verder kwamen we thuis. Papa was echt moe, hij had niet geslapen de arme. Hij had veel gehoest die week, een beetje bezorgt ben ik nu wel, hij zal toch niet weer ziek worden? Enfin toen we thuis kwamen kwam ons de geur van verse lasange tegemoet. Heerlijk en Britt stond in de keuken en keek zo zielig naar papa. Maar ook bezorgt. Lieverd zei ze, lieverd voel jij je wel goed? Papa schudde zijn hoofd en was op de bank gaan zitten. Britt kwam naast hem zitten en zei dat het haar zo speet, en dat ze heel veel van hem hield en zo bang was hem te verliezen. Papa zei toen “dat doe je misschien ook wel” Ik schrok me dood! Wat bedoelde papa daar mee? Britt schijnbaar ook, en nam hem vast. Ik moest weten wat er was. maar papa zei niets meer. Ik ben dan naar zijn werkkamer gegaan om te computeren, en daar kreeg de vakantie een domper, er lag een formulier waarop een machtiging stond Britt als voogd voor mij! Wat was er met papa aan de hand??? Opeens stond hij in de deur opening en keek mij aan. Het voelde niet goed, ik durfde het hem niet te vragen. Papa ging in zijn stoel zitten en vroeg mij bij hem te komen. Wel en dan kwam het, papa voelde zich de laatste tijd erg ziek, hij had waarschijnlijk iets ergs met zijn longen. Hij had al bloed geprikt maar de dokters waren vrij zeker. Ik kon het niet geloven. En wou het niet geloven. Papa ging mij toch niet alleen laten? Dat was onmogelijk! Ik heb een kwartier bij hem zitten huilen, ik weet het… maar wat zou jij doen? Papa heeft misschien… ik kan het niet eens typen weet je dat? Papa mij maar troosten, dat was zo’n vader en zoon moment. 

De rest van de avond was iedereen stil, Dorien wist het inmiddels ook, en ze deed heel lief tegen papa. Net als Britt. Ze nam hem na het eten vast, en bleef lang zo staan met hem. Was dit dan een teken dat het niet meer goed kwam? Of maken we ons alleen maar vreselijk veel zorgen om niets? Ik hoop het.. ik hoop het echt. dus zo zie je een fantastische week kan alsnog een schaduwzijde krijgen. Maar toch, deze week was zo fijn. Ik heb er echt van genoten. En nu is het afwachten op de test resultaten. Papa heeft Britt het overigens wel vergeven, want ze zaten zo close te knuffelen. Gelukkig maar, want mocht het slecht zijn, de uitslag, dan heeft papa haar meer dan nodig en ik ook denk ik. Helaas een niet leuk einde van dit column ik ga nu duimen dat het goed is de uitslag, dat papa niet die klote ziekte heeft. Tot volgende week. Xxx Simon 

©©© By eef voor Flikken 10 6 april 2006 ©©©