The begin of the end?

Piep* piep* piep* langs mij rijdt de zuster met de medicijnen. Ik zit in de wachtkamer en schrijf dit column met een brok in mijn keel, ging hij mij dan toch alleen laten?

Je vraagt je misschien wel af waar over ik het heb, ik zal het uitleggen, maar pas op leuk is het niet. Dus als jij je goede humeur niet wilt laten verpesten stop dan vanaf hier met lezen….

Het begon allemaal maandag. Papa kreeg de uitslag van het bloed, en moest naar het ziekenhuis. Ik wou wel mee, maar papa zei dat hij liever eerst alleen ging. Waarom??? Ik wou er bij zijn. Maar goed ik zat dus op de bank te wachten, en te wachten. Hij bleef zo lang weg. Opeens gaat de deur open, papa was dat niet. Ik herken zijn manier van binnen komen. Britt stond opeens in de kamer, ze had flink gehuild op haar wangen zaten zwarte strepen mascara. Ze keek me aan en zei alleen “Jongen toch…” Dat klonk raar, heel raar omdat het papa’s woorden zijn. Ik wachtte in spanning op wat komen ging. Wel, het kwam. “Simon, Johan… je vader… hij, hij is ziek heel ziek en moet in het ziekenhuis blijven.” De rest van haar gehakkel vloeide over in gehuil. Ik kon geen woord uitbrengen, het leek wel of ik stoned was, dat het pas laat door drong. Britt had alleen niet gezegd wat papa had, niet dat die vraag nog een rol speelde want ik wist het antwoord wel, maar toch konden ze papa weer beter maken??? Ik vroeg het Britt, “Ze… ze gaan hem behandelen, maar ze weten niet of het aanslaat…” en verder ging het gesnikt. Ik keek naar Britt die daar midden in de kamer stond te wenen. Ik ben opgestaan en met mijn krukken naar de tafel gelopen en haar een zakdoekje gegeven. Ze nam mij vast en dan kwamen bij mij ook de tranen, precies of ik niet meer kon stoppen. Allemaal rampscenario’s speelden zich af in mijn hoofd en mijn oren suisden. Papa had longkanker, dat was de harde werkelijkheid. Iets wat een stemmetje in mijn hoofd schreeuwde steeds harder en harder. Ik kon het niet geloven, en wou meteen naar papa toe.

Weet je, als je wereld in een stort, dan vind je tussen de brokstukken altijd nog iets, zoals de betekenis van liefde, niet in de zin van verliefdheid, maar dat wat je hebt met iemand waar je veel om geeft. Papa lag daar in zijn bed en probeerde opgewekt te doen, maar daar keek ik door heen ik zag alleen een man waar ik gek op was, die mijn maatje was en die ik absoluut niet wou missen. Onhandig ben ik toen naar hem toegelopen en Britt tilde mij bij hem op bed. Ze liet ons even alleen. “Jongen, ik… sorry” Sorry,,,, alsof pap hier iets aan kon doen. Ik ben naast hem gaan liggen en heb gewoon gehuild, hij ook, stilletjes, maar toch toen ik hem aankeek zag ik dat wel. Ze gaan pap eerst opereren en dan krijgt hij waarschijnlijk nog chemotherapie er achteraan. Mijn grootste angst en die van papa is dat het zich uitzaait naar de lymfeklieren. Volgens papa was de tumor goedaardig, maar toch de operatie, de chemo, het bracht een tal van risico’s. Papa was heel bang dat Britt hem niet meer wou als hij straks zo ziek was, als hij veel zorg nodig had. Britt kwam midden in die zin binnen en vroeg diep gekwetst hoe hij in godsnaam dát kon denken. Ze nam zijn hand en zwoer hem trouw te blijven voor hem te zorgen maar ook voor mij wat er ook gebeurde. Wat een emotioneel moment was dat zeg, maar ook speciaal, Dorien was er ook bij en opeens was het gevoel van saamhorigheid sterk, heel sterk. Dorien was ook bang en zei dat eerlijk. 

Die dag erop gingen ze papa opereren, god ik was zo bang, ik kon me niet concentreren en reed in mijn rolstoel doelloos rondjes door de gangen van het ziekenhuis. Britt kwam me dan weer halen, ze is ook bang maar probeerde ons gerust te stellen. Wel lief, ze is echt een toffe en ook echt wel heel zot van papa. Code rood kwam ook nog even voorbij, Britt haat haar nu niet meer zo maar was ook niet echt blij. Na uren wachten kwam eindelijk die pipo die papa heeft geopereerd melden dat de operatie geslaagd was, en dat papa nu op de ic lag, Ik schrok me kapot toen ik hem zag, zo bleek en stil, aan de beademing aan de hartslag machine in een vreselijk lelijk ziekenhuiskleed. Hij bewoog niet eens en zijn hand voelde zo koud… Britt gaf papa een kus op zijn voorhoofd en zei enkel “Hey lieverd, volhouden… je kan het” 

Die avond was papa erg slaperig nog en erg afwezig, ik wist me daar geen raad mee, simpelweg omdat die man in het bed, niet paste bij het beeld van mijn vader… alleen was het wel de harde werkelijkheid. Iets wat als een steen naar beneden valt. Bikkelhard. De rest van de week moest papa in het ziekenhuis blijven, en ik was bij hem de hele dag week. Ik week niet van zijn zijde. Als hij sliep, maakte ik schoolwerk, als hij wakker was vertelde ik hem over mijn angst, of las hem de krant voor. Britt was zo lief echt, ze kwam me ‘s avonds in stoppen, gaf me dan een lieve knuffel en sprak mij bemoedigend toe. Maar Dorien zei dat wanneer ze naar de toilet moest s`nachts ze mam eeh Britt hoorde huilen. Hielden ze daar in het ziekenhuis iets verborgen voor ons??? Iets wat wij niet mochten weten? Dat papa helemaal niet beter wordt maar dat de operatie en de chemo slechts een uitstelling van zijn.. ik vind het zo ingewikkeld. Ik ga het de dokter zo vragen en eis een eerlijk antwoord. Ik wil weten hoe het echt zit, dat als ze papa niet kunnen helpen, ik daar mee kan ga leren leven voor zo ver dat mogelijk is. Mij kan voorbereiden. Ja mensen dit is misschien wel het meest deprimerende column wat ik ooit schreef, en als ik je nu verdrietig maak, ik heb je gewaarschuwd aan het begin van dit column. Onder tussen marcheer ik ook nog rond met die gipspoot. Nog 4 weken te gaan… 4 weken, waar van alles kan gebeuren. 

Britt is nu even alleen met papa, ik snap dat wel, ze doet alles voor hem voor mij voor Dorien en denkt niet eens aan zich zelf. Ik ga nu maar een broodje voor haar halen, en wat drinken.., gewoon haar ook een beetje verzorgen en steunen, want met elkaars steun komen we hier beter door heen. Papa zien huilen is trouwens niet raar wel wennen, maar nu laat hij gewoon zijn gevoelens zien. Echt knap van die doktoren dat ze dat kunnen telkens met zo veel verdriet om gaan die angst in zoveel ogen moeten zien… mensen zien die de strijd niet winnen… STOP SIMON niet aan denken nu, ik kap met deze column. Want het wordt er met de regel verdrietiger op.. ik ga een broodje halen voor Britt en wat lekkers, gewoon om te laten zien dat ik het zo waardeer wat ze doet. Maar eerst naar papa zijn behandelend arts. Ik wil het weten, weten wat mij te wachten staat. 

Groetjes Simon
©©© by Eef voor Flikken10 14 april 2006 ©©©