Een vriend en een bondgenoot…

Hey Mensen..

Ik heb de dokter van papa net zo lang achtervolgt tot hij mij de waarheid zei, “je vader heeft een kans, maar een kleine. We doen echt ons best geloof me” Ik schrok er wel van, ik kon echt niet zonder papa. Dan had ik niemand meer. Ben dan naar beneden gegaan en heb voor Britt een broodje gehaald en wat te drinken. Ze stelde dat echt heel erg op prijs. Ze zei dat wel niet, maar ik merkte dat wel. Pap was deze week nog in het ziekenhuis om aan te sterken van de operatie. Godzijdank zijn er geen complicaties opgetreden. Helaas kon ik nu niet meer de hele dag bij hem zijn ik moest weer naar school. 

Esmee is trouwens echt heel lief, haar vader is papa zijn behandelend arts. En ze zei mij dat ze het niet door had gezegd, dat was lief. Ze snapte wel hoe ik me moest voelen, haar moeder was immers aan kanker gestorven toen zij nog maar net 3 jaar was. Vanaf toen is haar vader de specificatie oncologie gaan doen. Esmee troost mij heel erg, ze snapt hoe ik me voel, die angst papa zo ziek zien. Ze zit dat zwijgend naast me met een arm om mij heen. Zo fijn is dat. En ze is ook wel heel erg lief en mooi. Ze gaf me pas een kus op mijn wang en zei “het komt goed, papa is een goede arts en zegt dat je pap sterk is” ik was helemaal beduusd, was ik dan naast intens verdrietig dan ook stapelverliefd? Het leek er wel op.

Dorien heeft het moeilijker dan ik dacht met papa. Ze gaat ieder bezoek uur mee en noemt hem nu ook papa. Papa werd daar toen ze dat de eerste keer zei verlegen van. Misschien dat ik Britt ook zie als mijn moeder nu, maar dat nog niet durf te zeggen zeker omdat ik ergens op deze aardbol nog een moeder heb rond lopen, zo’n exemplaar wat de titel mama niet waard is, ze belt nooit, komt nooit en maakt het mijn pa alleen maar moeilijk. Britt was woedend joh, ze had de ex van pap gebeld om te zeggen dat hij ziek was, zegt dat gekke mens o nou eeh dat is niet mijn probleem dat lossen de dokters wel op. Ik had Britt nog nooit zo kwaad gezien. Britt is echt heel erg bezig met pap en met ons, ze is bijna iedere avond op tijd thuis van haar werk, kookt gezonde maaltijden voor ons, troost ons ze doet alles. Zo lief echt, en voor papa is ze ook een grote steun. Die twee zijn in deze twee weken enorm naar elkaar toe gegroeid. Britt kan papa goed troosten als hij verdriet heeft, ik vroeg haar of ze dat niet raar vond een huilende man. Maar Britt vond dat onzin, het was toch ook klote wat hem overkwam? “hij is gewoon een gevoelige lieve man, dat vind ik juist zo leuk aan hem”nee Britt laat pap niet in de steek daar ben ik zeker van.

Deze week is er nog wel iets leuks gebeurd, ik haalde 3 negens. Goed hé ik heb me echt op mijn schoolwerk gestort om alles een beetje van mij af te zetten. Ik ben dus hard op weg om alle onvoldoendes ongedaan te maken. En Esmee heeft via haar vader kaartjes voor AA-Gent gekregen in de business lounge, zo tof, dan zit ik tenminste binnen omdat ik nog altijd niet veel kan met dat stomme been. Esmee is ook dol op voetbal hoe vind je die? Een meisje dat van voetbal houdt. Geweldig gewoon. Ik kan die avond dan alleen niet naar papa, daar voelde ik mij zo schuldig over maar volgens papa is dat niet nodig, hij wil dat ik ook naast al dat verdriet ook een beetje plezier maak. Dat is waar maar toch, in ieder geval ga ik er wel naar toe. Want de spelers komen daar na afloop ook altijd dat is pas echt tof. Ik ga nu stoppen want we gaan weer naar het ziekenhuis. 

Groetjes Simon

©©© by eef for flikken10 21 april 2006 ©©©