Bikkelhard als en bolletje wol

*bimbam* *bimbam* De regen valt op mijn gezicht ik loop naar Britt, ze huilt, ik huil, Dorien huilt. De natuur is fris en groen de regen maakt alles fris en geurig, maar wij zien dat niet… ik kijk achter me, daar lopen ze in stilte terwijl de woorden van de dokter in mijn hoofd blijven dreunen als een intercity die langzaam op snelheid komt “het spijt me, je vader… hij… hij , hij heeft de strijd opgegeven hij is overleden, de verliezer in een ongelijke strijd” 

Recht op zat ik in mijn bed, mijn pyjama zweetnat, langzaam beginnen de contouren van mijn kamer vorm te krijgen, de kast mijn bureau. Het was maar een droom. Ik kijk naar mijn jas, een leren pilotenjas, vandaag gekregen van papa. Wat een dag, ik ga weer liggen en kijk naar het plafond. Langzaam kwam ik terug in het heden. Enkel een droom, onder mijn deur zag ik een streep licht, was mam, eeh Britt dan nog wakker? Ik pakte mijn krukken en liep naar de deur, deed deze open en hoorde haar snikken, ze was wakker. Ik zag door het kiertje hoe op bed lag, met papa zijn kussen in haar armen. Vandaag had papa chemotherapie gekregen, god wat was hij misselijk en ziek. Hij had alles er uit gespuugd en niet durven bellen. Britt heeft hem schoongemaakt en een lieve kus gegeven. Papa heeft weinig kracht, gesloopt door dodelijk gif, dat niet alleen de overige kankercellen dood, maar ook veel meer in hem. Zoals de lach rond zijn mond, het licht in zijn ogen, maar ook de witte bloedcellen. Ik heb bij hem gezeten, maar hij sliep, hij was zo moe. Ik heb zijn hand vast gehouden en gekeken, gekeken naar mijn vader die vocht om beter te worden. Laat hem die strijd winnen please.

Esmee was mijn steun en toeverlaat deze week, zij voelde met me mee, sloeg en arm om mij heen, streelde me door mijn haren. Haar lippen op de mijne, wauw! Is er naast ziekelijke ongerustheid en intens verdriet ruimte voor verliefdheid? Haar hand op mijn arm, lieve troostende woorden. “het komt goed” “heb vertrouwen” Vertrouwen, in papa heb ik dat altijd gehad, maar de dokters? Zeggen ze de waarheid of? De vraag rent rondjes in mijn hoofd Stop! Waar is de uitknop? 

Britt die mij deze week overal heen bracht, op de automatische piloot, Britt die het eten liet aanbranden en in tranen uitbarstte, ze heeft niemand waar ze kan uithuilen. Dorien en ik keken toe, Dorien ruimde zwijgend de rommel op en ging naar de chinees, ik sloeg een arm om haar heen, zwijgend want we moesten niets zeggen om elkaar te snappen. Nog 3 dagen en papa kwam thuis om aan te sterken. Eindelijk thuis, Britt had vrij genomen om voor hem te zorgen. 

En nu? Nu zit ik voor het raam en kijk naar buiten waar de regen valt, precies zoals in mijn droom. Papa ligt op de bank en slaapt, hij slaapt veel Britt zit op de grond bij hem en streelt hem door zijn haren, zo lief ze geeft echt om hem. Dorien maakt huiswerk en lacht even naar mij. Papa is voor 7 dagen thuis, dan moet hij weer voor chemotherapie naar het ziekenhuis. Hij moet aansterken. Zo moeilijk iemand zo te zien lijden. Nog 3 weken en mijn gips mag er af, eindelijk! Mijn rapport ligt op tafel, alle cijfers boven de 7 ik ben trots op mij zelf, Britt gaf mij een lieve knuffel en zei “goed gedaan zoon” .. zoon ze noemde mij zoon. Ik heb de sterke behoefte mama tegen haar te zeggen. Mijn echte mama laat me barsten, Britt niet. Ze kijkt even naar me terwijl ik bijna de slotzin typ van deze column. Papa heeft gelijk, ze is bijzonder. Alleen anders bijzonder voor mij. Zoals ik zei, de slotzin. Ik ga zo helpen met eten klaarmaken. Gezonde kost waar papa van aansterkt. En daarna zien we wel, misschien kijken we met ons viertjes wel een filmpje kijken op tv. Morgen komt Esmee we moeten aan ons project werken. Het project invloed van scheiding op een kind, hoe het voelt als een van je ouders je in de steek laat enzo. Esmee is lief heel lief Esmee en ik zijn een eenheid, en ik geloof dat ik stapelverliefd ben op haar, ze is ook zo mooi. Tot volgende week, kus Simon

©©© By Eef 27 april 2006 ©©©