Help

Hallo, Deze week… je zou het kunnen beschrijven als een rot week. Ik was zo ontzettend bang. Papa zou maandag naar het ziekenhuis terug keren, voor een nieuwe kuur. Dit weekend, hij zat buiten en het was echt heel warm. Opeens wordt hij heel wit. Ik schrok en riep zijn naam, maar hij reageerde niet. Papa stond op, waarom wist ik niet, en toen… hij zakte in elkaar. Ik schrok me dood en heb zijn naam geschreeuwd, maar geen reactie. Britt kwam op mijn geschreeuw af en belde meteen de ambulance, dan ging ze bij papa zitten je had haar moeten zien, helemaal in tranen en wel 1000x riep ze: ‘Johan… Johan wakker worden, laat ons niet alleen. Johan!!!’. Ik kreeg het opeens ijskoud of de wereld stopte met draaien. Alles stopte ik zag alleen mijn vader liggen, lijk wit roerloos. Ik hoorde in de verte het geluid van sirenes naderen, sirenes,,,, ken je dat gevoel dat niets tot je doordringt? Dat je maar een ding op je netvlies gebrand hebt? Dat je hersenen maar met één ding bezig zijn? De ambulance stopte voor onze deur en Dorien liet ze binnen. Ze legden papa aan de zuurstof en gaven hem een injectie. Ik stond helemaal te trillen op mijn krukken en riep nog een keer zijn naam. Britt kwam naar mij toe en gaf mij een vluchtige knuffel. Ze zei dat we met de auto achter de ambulance aan gingen. Zwijgend ben ik achter haar aan gegaan, niet wetend wat mij te wachten stond al speelden er zich allemaal doemscenario’s zich af in mijn hoofd. Ik werd er gek van, een draaikolk dat was het, een draaikolk waar je met geen mogelijkheid uit kon ontsnappen. Mama… eeh Britt had haar zwaailicht aan, het verkeer alles ging aan mij voorbij ik dacht enkel en alleen aan papa. Hij moest het halen, ik kan echt niet zonder hem, soms word ik gek van hem, nu werd ik enkel gek van bezorgdheid net als Britt die spanning was van haar gezicht te lezen. Met witte knokkels hield ze het stuur omklemt en ze zweeg.

Dan zaten we in de wachtkamer, ik keek naar het poppetje wat papa op mijn gips getekend had, hopelijk kon die bewaard blijven. Volgende week mag mijn gips er af, eindelijk bevrijd van die rommel. Het jeukt, is lastig en zwaar. Ik keek naar Britt, ze staarde naar een onzichtbare vlek op de muur en Dorien zat tegen haar aan, wat duurde het lang. Dan kwam de dokter, godzijdank papa leefde nog en was weer bij zijn positieven. De dokter keek ons aan, papa was flauwgevallen door de hitte en waarschijnlijk de pijn. Pijn…. Had papa zoveel pijn dan? Britt bevestigde mijn antwoord met ja, en dat haar man er niets over zei omdat hij ons, Dorien en mij niet van slag wou maken en omdat hij niet aan de pijnstillers wou. De dokter schreef wat op en zei dat hij beter hier bleef en dat het met hem gingen bespreken. We mochten toen naar hem toe. Eventjes maar. “dag zoon” had nog nooit zo mooi geklonken. Maar vooral ook zo tijdelijk geruststellend. Hij was wel heel moe, dat was te zien. Ik gaf pap een kus op zijn wang en hij wreef me even door mijn haren en fluisterde “het komt goed jongen, het komt goed rustig maar” Dan liet hij me los en namen Dorien en Britt afscheid. 

De rest van de week naar school geweest, dat is mijn troost. Het klinkt gek maar als ik me rot studeer denk ik even niet aan papa en die klote ziekte. Esmee heeft me getroost zo lief. Ze is echt een schat, heerlijk iemand die je in haar armen neemt en je troost. Die je steunt enz.

Papa heeft zijn tweede kuur gehad, iets later dan gepland, maar hij is weer achter de rug. Hij is er wel heel ziek van. En zijn haar begint uit te vallen, hij vindt dat verschrikkelijk. Mama troost hem ook, ze is echt een steun voor hem, zo lief als ze doet. Ze knuffelt hem nu veel meer en deelt haar angst met hem. Papa mag maandag naar huis en moet dan weer een week rusten. Volgende week moet hij weer door een scan, kijken of de kuren aanslaan. Zo spannend! Ik hoop zo dat ze aanslaan dan heeft hij nog een kans. Ik moet nu stoppen, Britt wil met ons een ijsje gaan eten. Dat klinkt gek ik weet het, maar we moeten even uit deze verdrietige sfeer, even onze zinnen verzetten anders ga je er echt kapot aan.

Liefs Simon
Tot volgende week

©©© By Eef for flikken10 11 mei 2006 ©©©