Mama en papa 

Hey Iedereen...

Jeetje wat een week weer, het weer trouwens ook! Het weekend was wel heel leuk, ik ben een avondje uit geweest met Esmee. Eerst gewinkeld en daarna ergens wat gegeten. Na het eten naar de bioscoop gegaan. De film was leuk, geloof ik, want Esmee en ik hebben weer heel wat DNA gewisseld. [ lees zoenen] Gelukkig was het donker in de zaal.

Maandag was het weer afscheidsdag. Dat doet nog altijd pijn, papa die weg gaat naar het ziekenhuis. Hij is zo zwak en stil. Ik kan dat niet zo goed aan zien. Die sterke krachtige man, was nu zo zwak en moe. Ik help papa met alles, maar hij wil niet. Zondag avond heeft hij nog ruzie gemaakt met Britt. Zo zielig, mama... was compleet van slag het huis uit gelopen, compleet in tranen. Dat arme mens. Ze doet alles voor papa. Papa had ook spijt, en werd ongerust. Britt kwam namelijk maar niet thuis en het duurde en het duurde om 02:00 was ze er nog niet en papa was ten einde raad. Hij had zo veel spijt en zat te vloeken op zich zelf, op zijn ziekte en dat hij maar dood moest zijn dan had niemand meer last van hem. Weet je dat ik daar heel erg van geschrokken ben??? Natuurlijk meent papa het niet, maar toch. Ik heb hem gevraagd of hij soms gek geworden was. Om zo tegen Britt te doen, om zulke vreselijke dingen te zeggen! En dat hij moest vechten, doorzetten! En dat wij hem ten alle tijden steunden en er voor hem waren. Hij had alle recht verdrietig te zijn en kwaad, maar niet tegen Britt. Die loopt al dagen op haar tandvlees, en is totaal op. Godzijdank kwam ze om 03:00 nat geregend thuis. Ik moet je bekennen dat ik Britt graag zie, voor mij is ze als een mama. Als je ziet hoe lief en zorgzaam ze is, hoe ze alles toch maar regelt en doet. Echt bewonderenswaardig. Ik heb haar een lieve knuffel gegeven en gezegd dat ik blij was dat ze weer thuis was. Dorien net zo. We hebben thee gezet voor haar en ik heb een handdoek voor haar gehaald. Papa voelde zich zo schuldig. Op zijn dunne benen wankelde hij naar haar toe en omhelsde haar. Britt liet het maar toe. Papa huilde alweer en bekende het allemaal zo zat te zijn. Britt zo tot last te zijn, ons, dat hij ons leven totaal ontregelde. Britt heeft hem gelukkig een heel lieve zoen gegeven en gezegd dat hij dat niet deed, of dat het niet erg was en dat ze het graag deed. Ze zei ook hem nooit of ten nimmer te willen missen. Een intieme lange zoen was het gevolg waarna Dorien en ik papa in bed geholpen hadden.

De rest van het week veel in het ziekenhuis geweest, papa moet nog 4 kuren. Hij is ze echt spuugzat. En hij is zo mager. Echt eng. We nemen ook vaak lekkere dingen mee zoals een hamburger of koekjes. Niet gezond maar wel calorierijk. Overigens zijn die hamburgers wel zelf gemaakt, want die van de Burgerking zijn puur vergif zoals mam dat altijd zegt. Tsja en als ze haar maandelijkse kwaal heeft weet ze niet hoe snel ze er naar toe moet. Vrouwen....

Verder naar school geweest, mijn wiskunde proefwerk terug gekregen een dikke 10+ wauw. Papa was echt trots joh. En Britt ook, ook op Dorien. Esmee en ik helpen haar het beter te snappen. Ze is een beetje eenzaam zo, dat is wel zielig vind ik. Ze is wel begaan met mijn pa, en ze noemt hem nu zelfs pap. Ik wist totaal niet wat ik hoorde. Ik denk dat pap zijn ziekte ons heel dicht naar elkaar heeft gebracht. We zijn een hecht gezinnetje. We delen met elkaar ons verdriet, maar ook onze vreugde. Heerlijk een plek waar jij je zelf kan zijn, waar er mensen zijn die van je houden en waar jij van houd, Kortom ik houd van mijn thuis! 

Vandaag is papa terug gekomen uit het ziekenhuis. Hij slaapt nu, en Britt ook. Ze heeft papa in haar armen en dicht tegen elkaar liggen ze te slapen. Esmee is dit weekend weg, met haar ouders. Ik ga met Dorien maar wat doen. Het huishouden bijvoorbeeld en haar meenemen naar de stad. Ze wil dat graag. En met mijn maatje weer eens iets doen is ook leuk. Nou ik ga stoppen, moet nog boodschappen doen. Groetjes Simon.

©©© By Eef 2 juni 2006 ©©©