Jarig!

Hey hey,

Deze week was ik jarig hiep hoi! 16 lentes jong. Pap was alleen juist die dag niet thuis, hij was weer in het ziekenhuis, dat vond ik zo erg. Het gaat namelijk niet zo goed, en ze hebben besloten hem nu tot aan de laatste kuur op te nemen in het ziekenhuis. Omdat de zorg thuis te zwaar wordt voor ons. Ik wou dat niet accepteren, ik wou papa verzorgen maar moet naar school. Want ja tussen door heb ik nog examens, daar heb ik voor het gemak over gezwegen. Niet dat het mij niet bezig houd, maar omdat ik meer met papa bezig ben. Ik ben nog altijd zo bang dat het niet goed gaat. Papa belde me woensdag, ik hoorde zijn stem trillen het deed hem echt verdriet er niet bij te kunnen zijn. Daar sta je dan met de hoorn in je hand te luisteren naar je vader die snikkend een pleidooi houdt voor zich zelf, of eerder 20000 excuses zucht. Terwijl die niet nodig zijn. Ik ben dan meteen naar hem toegegaan. Pap is zo mager geworden, en zo breekbaar en kwetsbaar, hij is gewoon zo moe en ziek, ik vind dat heel moeilijk. Ik heb papa geknuffeld hem wel 10 minuten vast gehouden en hem getroost en hem ingefluisterd dat hij het ging halen, dat ik in hem geloofde. Papa glimlachte maar zei verdrietig dat hij geen verjaardagscadeau had. Ik zei hem dat hij daar wel voor kon zorgen. Namelijk beter worden en door vechten. Paps keek me aan en nam mijn hand vast en beloofde het, hij zei dan dat hij wel iets anders had, maar niet wist of ik dat wel wou hebben omdat het niet echt een cadeau voor een jongen is. Hij had een kettinkje gekocht voor mij, met een soort steen er aan in de vorm van een adelaar. "Voor mijn sterke en lieve zoon" Zei hij. Ik vond het zo lief en bijzonder, het was simpel, maar persoonlijk! Papa gaf me iets vanuit zijn gevoel, en niet iets onnozels als scooterrijles of een spel voor de computer. Ik heb hem er voor bedankt en nog even naast hem gelegen. Dat vond de zuster niet goed, maar ach...het is mijn pa. Britt was ook heel lief, ze heeft me een horloge cadeau gedaan, heel mooi. En ze heeft haar best gedaan, ze is zo moe van alles... en toch maakte ze er een heel bescheiden feestje van. Dat vond ik echt heel lief en dat heb ik tegen gezegd. Ze begon te wenen en zei dat ik zo op papa leek, die kon ook zo kijken en zo lief zijn. Ik moest daar wel erg van blozen.... Dorien en ik steunen haar nu zo veel mogelijk, ze heeft het nodig. Esmee was ook weer thuis, en had voor mij een voetbal shirt gekocht met mijn naam achterop.

De examens gingen prima, ik verwacht dan ook dat het goed komt. Maar goed de rest van de week dus examens, en veel bij papa geweest. De dokter snapte mijn verdriet en angsten heel goed maar heeft me rustig uitgelegd dat het zo hoort, hij nam me mee naar een afdeling maar terminale patiënten lagen, en ik schrok me dood. Zij waren zo mager, je kon alle boten zien en ze zagen gewoon gelig, hun huid was geel en zo eng. Dan zag papa er goed uit. De dokter zei me eerlijk dat het wel eens gebeurde dat iemand het op gaf omdat chemo zo veel van je lichaam eist, maar papa was een sterke! Papa is zo misselijk ook, maar om de een of andere reden had hij wel een stuk appeltaart gegeten. Dat snap je toch niet? Was voor mijn verjaardag, Britt had het zelf gebakken en mee genomen. Het loopt soms zo raar en onverwacht in je leven, zo is Esmee nu wat afstandelijker, ik weet niet waarom... ik sms haar veel. Ze komt wel trouw naar het ziekenhuis, en steunt me. Maar als ik haar wil zoenen, dan trekt ze zich terug. Ach, ik weet dat ze nog van me houd anders was ze niet zo veel bij me. Ik ga nu stoppen, we gaan met ons allen naar het ziekenhuis, nog even, nog een paar weken en dan is de chemo voorbij en begint het herstelproces