Regen tegen hagel tegen lang leven augustus!

Hey peoples alles goed? Hier in huis heerst een vreemde sfeer… Papa voelde zich opeens helemaal niet lekker, dat was echt eng! Dus mama met papa midden in de nacht naar het ziekenhuis, gelukkig! Enkel een griepje, maar we moeten wel alert zijn, omdat hij nog niet gezond is en omdat zijn weerstand compleet weg is. Ik word echt gek, telkens is er wel iets jemig! 

Dorien heeft huisarrest, maar trekt zich daar niets van aan, en gaat toch weg als mama werken is. Naar papa luistert ze nu niet meer. Ze heeft een lief, en die eist van alles van haar. Dat ventje is zo fout als Taveniers, maar ja zij is zot van hem! 

Ondertussen gewerkt, dat valt niet mee… zo smerig jakkes! Maar eerlijk is eerlijk het verdiend goed. Alleen zijn mijn ouders er niet echt blij mee en vinden dat mijn schoolwerk er onder gaat lijden, ik moet immers ook genoeg rusten en mij richten op mijn huiswerk en bla,bla,bla. Het is wel gezellig in de keuken, er werkt nog een jongen en met hem kan ik het goed vinden. Beetje ouwehoeren, fluiten naar de serveersters… Ja ja dat is niet iets wat bij mij past niet? Maar dat fluiten is meer iets voor Tom. Ik lach dan met hem mee. Dominique is echt een toffe, hij heeft ook al trouwplannen. Over trouwplannen gesproken….ze willen ergens in oktober trouwen. Dat duurt nog lang… Ik moet maandag eerst weer naar school. Heb een hele stapel boeken. Mama heeft ze voor mij gekaft. * Fluit en kijkt nu naar het plafond* Ik kan dat echt niet, het is zo frustrerend rotklusje . Ik heb ook nog lekker gesport deze week, mijn conditie begint een beetje op peil te komen.

Goed nu is dit column nog niet lang, ik maak geloof ik niet zo veel mee… of ja in Nederland is een neushoorntje geboren dat Simon heet. Erg geestig want Dorien noemt me nu telkens neushoorn. “Ga eens opzij zwaargewicht” Typisch…. We gaan trouwens in de introductieweek op kamp naar Koksijde. Voor 7 dagen. We gaan maandag weg en komen zondag terug. Weet je dat ik het ook moeilijk vind? Om papa nu achter te laten? Hij is dan wel genezen verklaard, toch zit de angst er goed in. Dat verdwijnt niet zomaar. Ik durf dat niet zo goed te zeggen, omdat ze het hier thuis nu een beetje willen vergeten. Maar ik zit er juist nog heel erg mee en kan dat niet zomaar vergeten. Maar ik moet toch door, en op hem vertrouwen dus ga ik gewoon mee op kamp. De tent is al uit het stof gehaald en papa heeft voor mij een luchtbed gekocht, een dikke zodat ik geen kou vat evenals een heelrijke dikke slaapzak van het leger. Zo gaaf! Ik heb er echt zin in, al ben ik wel bang voor mijn klas, hoe ze zijn en wat ze doen… wie ze zijn en of ik er mee op kan schieten. 

Maar ik ga zo de pc afsluiten, pap is nog wakker hij moet overgeven.. dat doet me zo terug denken aan een maand terug, toen hij ook zo misselijk was. Ik zit nu helemaal te trillen, stom hé. Volgens mij weet mama dat ik nog wakker ben, want ze klopt op mijn deur. Ik ga toch maar met haar praten over mijn angsten. Ik ben echt een piekeraartje geloof ik. Goed ik geloof dat dit column wel wat langer geworden is als die van vorige week. Volgende week hoop ik vanuit Koksijde mijn column te publiceren. Groetjes Simon

©©© By Eef 1 september 2006 ©©©