This is my song

Is there someone who can show me the way back to home?
The place where I thought, I have to belong?
Is there someone who can explain me, what I did wrong?
Is there just anybody who can tell my why I can’t belong?

Many questions… many tears… would ever take away my fears?
I don’t recognize you, I even understand.. 
I thought you are my dad, my buddy my best friend.

You have hurt me, make me cry… I ask my self “why?”
What did I wrong? Could you please explain? I miss you and hope you feel the same.
Dark clouds inside my head, the wind whispers… you forget… you forget me. The rains make me feel so in incomplete… I want to cut my self to see how much I bleed.

I walk, I want to find the way back home….
I want back to the place where I belong..
I belong to you, but I am a fool.

I hope you hear this song, I hope you want to take my hand…
Explain me, and I will try to understand….

Please, I beg for it, let make us back a part…
I miss you… I miss you so hard.

I know, this words are just words… maybe… its some kind of worse.
But I don’t know another way to say….

So the last words I sing for you are easy and true…
I missed just one, the one that is my buddy, my friend, my dad, my guide and that one is you.

De stilte die volgde naar mijn laatste akkoorden was indrukwekkend. Een traan rolde van mijn wang, en viel op de grond. Ik keek in de zaal, ik had ze weten te raken maar ook de persoon voor het liedje bedoeld was? “Ja” Daar zat hij… papa. Hij, hij huilde? Ik liep het podium af, iedereen wachtte af. Ik ook… ik keek in zijn ogen, hij in de mijne en liep naar me toe. Hij kon niets zeggen, maar sloot me in zijn armen en drukte me dicht tegen zich aan en trilde. Wauw ik had precies indruk gemaakt, het geen wat ook de bedoeling was. Ik huilde ook. Papa nam me mee de zaal uit, het applaus ging langs me heen, het was enkel voor papa bedoeld geweest, zonder te weten of hij wel of niet er was. We liepen naar buiten en pas daar kwamen de eerste woorden over zijn lippen. “Zoon…. Ik… het spijt me verschrikkelijk” Ik ben naast hem gaan zitten en zei niets… ik had van te voren bedacht “als” hij ging komen, wat ik dan allemaal kon zeggen. Maar nu bleven de woorden steken en keek ik naar de schaduw… de schaduw van papa en mij. Papa keek me aan, hij droeg het petje wat ik hem cadeau had gedaan. “Simon, wat mooi… je lied … ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen.” Ik zuchtte, dat is ook wat… “Je wist anders wel hoe je het vooral niet moest doen en mij pijn moest doen”. Boem een schot in de roos! Hij nam mijn hand vast en keek me nog altijd aan. Lieve bezorgde maar verdrietige vaderogen. “zoon… ik, het valt niet goed te praten dat is zeker! Ik heb me afgereageerd op jou. De stomste manier om het allemaal te verwerken. Britt en ik hebben een slaande ruzie gehad, ze heeft me goed duidelijk gemaakt dat het zo niet kan. En je brief deed me ook schrikken. Maar je song van net nog het meest… ik had het kippenvel op mijn armen staan. Ik had bijna mijn mooiste bezit verspeeld. Dat spijt me Simon, dat spijt me echt” Nou… wat ik daar mee moest wist ik niet maar ik was blij hem te zien. Mijn vader, ik had hem al zo lang niet meer vast kunnen houden, en nu hield hij zijn armen voor me open. Ik kon niet anders dan er in vallen en te huilen en hem alles vertellen wat me dwars zat en waar ik zo verdrietig om was. Hij heeft mij ook dingen verteld die ik niet wist, over hem… over vroeger. Uren hebben we gepraat tot het donker werd en toen zijn we ergens iets gaan eten. Het was zo fijn dat hij er was, ondanks mijn woede… mijn vader hij was er! 

Goed weet je dat ook weer, hij is vandaag weer terug gegaan en heeft me beloofd me te komen halen als ik volgende week terug keer. Nog een weekje hier en dan ben ik weer thuis. Hij had voor mij babbelutten meegenomen, dropjes en wafels en wat tijdschriften. Morgen ga ik met het gezin waar ik nu woon een weekendje naar Burningham. Dat lijkt me wel leuk, kan ik souveniertjes kopen voor thuis. Verder zit ik nog erg met mijn gevoelens in de knoop… ben ik nu homo of ben ik het niet? Ik pieker er me suf over en kom er maar niet uit….. Verder van school veel reacties gehad op mijn optreden, ook van meisjes! Dat is leuk! Zalig al die aandacht! Super… ik moet je zeggen dat ik me veel beter voel nu… ik heb weer naar me zelf kunnen kijken met een glimlach. Verder niet veel te vertellen… volgende week naar huis en dan weer naar mijn eigen school.

Groetjes Simon
©©© By eef 2006-10-19 ©©©