Schotwonde, gevloerd en een zielig arm katje

Deze week was echt hectisch. Er is namelijk iets heel ergs gebeurd. Dat heeft op mij toch echt wel veel indruk gemaakt, al hoe wel het nu wel veel beter met mama gaat. Nu wil je vast weten wat er gebeurd is? Ze is neergeschoten!!! Tijdens een interventie, ik schrok me dood. Papa ook natuurlijk dus wij meteen naar het ziekenhuis. Ik onderweg Dorien gebeld. Jeetje, gelukkig was mama niet zwaar gewond maar ze moest wel 4 dagen blijven. Papa helemaal overstuur, wachtend tot de operatie ten einde was. Ik werd zenuwachtig van hem dus ben buiten op Dorien gaan wachten, de operatie duurde toch nog wel even. Zo kon ik met Dorien praten over haar vriendje, hij geeft haar dure cadeautjes, rijdt in een dure wagen dat is niet normaal. Sowieso niet omdat die gast zijn rijbewijs nog niet heeft, ongelofelijk hoe sommigen de wet omzeilen zonder geënterd te worden door de politie, en mij een bekeuring geven voor rijden met een knipperend lampje. De amateurs! Maar goed, Dorien was helemaal zot in haar hoofd en wilde meteen naar haar mama. Ik zei haar dat het nog niet kon en eerst met haar wilde praten. Ik heb haar gezegd dat ik me zorgen maakte en haar een artikel laten lezen over loverboys. Nou zeg ze verscheurde het en wuifde het weg. “Het is niet wat je denkt” “wat denk ik dan?” Ze keek me doordringend aan. “Dat ik een hoer ben” Nou zeg! “Dorien dat denk ik niet, ik wil alleen niet dat je ongelukkig wordt” Ze nam mijn hand vast en kneep er even in. “Lief broertje dat gebeurd niet…. En kijk eens naar jou relaties” Auw! Dat was een schop tegen het zere been. We besloten maar naar binnen te gaan, nadat ze me even in haar armen had gemaakt. “Je bent echt wel een lieve jongen Simon” Bloos, Stamel, Bloos. Dan zijn wij het ziekenhuis in gelopen naar de spoed, hopend op goed nieuws.

Gelukkig was alles stabiel, mama ging er door komen. Ik was zo blij… ik geef echt om haar. Papa was ook blij, hoewel hij toch echt in tranen was. We mochten dan bij haar en ze glimlachte toen ze wakker werd. Pap en ik waren uit ons nest gebeld rond 23:30 en zijn haren stonden alle kanten op. “Dag ragebol” was het eerste dat ze zei. Zo lief, papa en zij… ze zijn zo dol op elkaar. Papa streelde lief haar wangen en zoende haar zachtjes. Ze ging met haar linker hand door zijn haren. Dorien en ik stonden toch iet wat vertederd toe te kijken. Ze had een schotwonde in haar rechter schouder en was zeker 8 weken vak onbekwaam. Ze moest 4 dagen ter observatie blijven. Ik ben die nacht eerder naar huis gegaan, ik was zo moe. En nu nog altijd.

Papa is die 4 dagen alleen maar bij mama geweest en kwam alleen thuis om even te slapen, te eten en andere kleren aan te doen. Hij zag helemaal niet dat ik ook ziek was. Ik was zo moe geweest, ik kon de trap niet meer op en zag helemaal geel. Dorien was er niet. En toen papa thuis kwam had hij geen aandacht voor mij. Of ja mij helemaal de kast uit keren dat ik 100 euro gestolen had uit de huishoudpot. Pardon!!! Dorien had hij al ondervraagd en zij was het niet, en Britt kon het zeker niet geweest zijn, nee dan is het heel logisch dat jij je bloedeigen zoon van zoiets verdenkt. Ik voelde me toen zo gigantisch verdrietig. Hij eiste dat ik binnen een week die 100 euro terug gaf anders moest Sipke weg. Nou als Sipke moet gaan, dan ik ook. Ik had die 100 euro niet gestolen en was dus niet van plan hem die 100 euro te betalen. Als hij me het huis uit wilde schoppen moest hij dat maar doen, dan ging Sipke wel mee. Hij zei niets meer en vertrok weer. Ik heb me naar zolder gesleept met een fles cola en een zak chips. Sipke volgde me en op zolder ben ik op het logeer bed gaan liggen huilen. Ik voelde me zo ziek, zo moe en raar, en dan ook nog eens verdacht worden van diefstal is verschrikkelijk. Ik snap het niet, waarom gaat het tussen papa en mij steeds mis? Houd hij wel van me? Dat zeker maar toch. Het raam stond op open en het regende naar binnen. Mijn pyjama werd nat, maar ik had geen kracht het te sluiten. Ik ben in slaap gevallen en werd wakker ergens midden in de nacht. En niemand die mij had gemist. Ik was heel erg moe nog en ben in mijn eigen bed gekropen. Alleen was er wel iets ergs. Sipke was weg. Ze was uit het open raam ontsnapt… zoals je leest een bewogen week. Ik was zo verdrietig en niemand die het begreep. Mijn vader heeft het niet zo op katten die moet er van niezen, en mama houdt meer van honden. Nouja zeg. Gelukkig zag mama gisteren pas dat het niet goed met me ging, maandag ga ik naar de dokter. Met mama is het nu een stuk beter gelukkig! De wonde herstelt goed en die 100 euro hoef ik niet meer te betalen. 
Gelukkig is Sipke weer bij me, ze miauwde voor de deur, en papa liet haar binnen. Ik was al naar bed en wat dacht je? Meneer zette een schoteltje kattenmelk neer, brokjes en heeft haar geknuffeld. Ja pap betrapt. Want hij kwam me Sipke brengen. Zijn manier van sorry zeggen, hij kwam bij me zitten en legde Sipke bij me neer. “Hier zoon je maatje is terug” Papa streelde door mijn haren en eindelijk zag hij ook dat het niet zo goed met me ging. Papa vermoedt Pfeiffer, dat heeft hij als kind ook gehad. Dorien hebben we deze week niet veel gezien, Britt gaat dit weekend met haar praten. Hopelijk komt dat goed. Mams is wel mottig dat ze nu zo afhankelijk is, ze vindt ziek zijn niets… maar ze moest nog wat rusten, papa zei al: “Ik bind je met mijn 12 stropdassen vast aan bed, aan ieder ledemaat 3 dassen” Daar kon ze wel weer mee lachen. De trouw komt steeds dichterbij. Ik ga speechen, moet alleen nog een goede speech schrijven. Toch gek, zo zat ik met een verhaal in mijn hoofd, toen papa zo ziek was, ik dacht hem te verliezen… en nu voor de trouw. Maar ik ga nog even slapen. Tot volgende week. Groetjes Simon

©©©by Eef 30 november 2006 ©©©