Sipke 2

Hallo, laat ik maar eerst even met een goede mededeling beginnen. Het is bijna vakantie. “Voila”. Deze week kregen we de schrik van ons leven. Papa was er niet hij moest werken. Wij zaten net tv te kijken als de deurbel gaat. Twee sjadarmen aan de deur. Of wel de Flikken. Mama ging naar de deur en slaakte een gilletje. Ze vertelden dat papa was verongelukt. Mijn hart stond stil. Wat, dat kon toch niet? Hoe kon pap nu verongelukt zijn? Mama moest mee om hem te identificeren. Ze knikte en nam haastig haar spullen bijeen terwijl de tranen over haar wangen stroomden en ze mij even goed vast hield en dan meetrok. Ik was in shock, ik kon niets uitbrengen en alles ging aan mij voorbij. Papa dood? Was dit een droom? Ze reden ons naar het ziekenhuis, die rit kan ik me niet meer herinneren. Als verdoofd liep ik door de gangen. Ik wilde hem zien, hoe dan ook. Ik wilde zeker zijn dat het papa was. Ze hadden enkel zijn autopapieren gevonden en niet zijn paspoort of identiteitsbewijs. Dat was wel gek, dat had hij normaal altijd bij zich. De deuren gingen open en we bevonden ons in een kille ruimte. Het rook er een beetje vies, en onze stemmen weergalmden een beetje. Op een soort bed lag iemand, er lag een wit laken over en ik durfde eigenlijk niet te kijken. Een man haalde de deken eraf en mijn hart maakte een sprongetje. Het was papa niet. Het was een andere man, ik wist wel wie het wel was. “Karel van der Akker”, een collega van papa. Britt sloot haar ogen, en opende ze terug. Het was papa niet. Ik was zo blij, zo opgelucht hoewel ik nog stond te trillen op mijn benen. Ik voelde mijn gsm trillen in broekzak en er klok “Hey hey hey je hebt een berichtje hey hey hey neem die telefoon nu eens op” Ik rende snel die rotkamer uit en ging het ziekenhuis uit en nam op. “Papa” zei ik. “papa wat ben ik blij je stem te horen! Waar ben je?” Papa was verbaasd en antwoordde dat hij thuis was. “Kom meteen naar het ziekenhuis, please” Nu schrok hij, “Iets met mama?” Ik slikte. “nee met Karel” Het bleef even stil. “Goed ik kom”. Ik zette mij op een bankje en kon niets anders doen dan huilen. De shock kwam boven, wat een dag. 

Papa kwam met de bus en ik kon niets anders doen dan hem om de nek vliegen en even heel goed vast te houden. Mama stond ongeduldig te wachten en papa snapte er niets van. Hij liet het tranendal en de verpletterende knuffels over zich heen komen. Toen mama hem los liet keek hij ons vragend aan, en hebben wij hem verteld wat er gebeurd was. Papa schrok enorm. Hij had zijn auto uitgeleend aan Karel en hem de papieren meegegeven. Hij vond het wel erg dat Karel was overleden. We zijn dan eerst iets gaan drinken en mama kon niet van papa afblijven en bleef hem maar knuffelen en kusjes geven. Wat een dag. En als klap op de vuurpijl kwam Dorien die avond thuis met ogen zo groot koffieschoteltjes. Ik had mama nog nooit zo kwaad gezien. Papa was bij Nienke, de vrouw van Karel om haar te steunen. Britt was zo boos, ze gaf Dorien twee weken huisarrest en ze kon haar rijlessen wel op haar buik schrijven. Wat een drama zeg. Dorien is echt zot aan het worden, ik heb mijn jas gepakt en ben naar het politiebureau gegaan. Ik moest hier met iemand over praten.

“Wilfried Pasmans… ga maar zitten” Ik ging zitten en legde mijn handen op tafel. Ik keek naar een agent met grijze korte haartjes en vrolijke lachrimpeltjes rond zijn mond. Hij straalde een zekere vriendelijkheid uit die meteen ook geruststellend was. Ik zocht even naar mijn woorden en dan vloog het er uit. “Dorien heeft met een loverboy”. Ik zag de man voor mij schrikken, hij herstelde zich en draaide de pen rondjes in zijn handen en bracht stamelend uit. “Een… een loverboy? Hoe weet je dat?”. Ik keek hem aan, hij kende Dorien natuurlijk al van toen Dorien nog klein was. “Wel, ze krijgt dure cadeautjes, en hij rijdt in een dure auto en heeft een geen rijbewijs… Dorien heeft geblowd.” Pasmans keek me aan, mama had gelijk, die man had beslist iets liefs, iets ontwapenends, dat laatste was dan wel erg figuurlijk. “Weet je hoe haar vriendje heet?” Ik knikte “Micheal of Mike, zoiets, hij zit in 3GTA”. Hij noteerde het en deed zijn notitieblokje dicht. Ik had een foto van haar vriendje, met mijn gsm gemaakt. Ik stuurde hem per mms naar hem door en was blij. Ik had zijn nummer, als er dan iets was kon ik hem bellen. “Hoe is het met jou jongen?” Ik keek hem aan, iemand die geïnteresseerd was in mijn leven? “Ik… het gaat wel, ik heb de ziekte van Pfeiffer” Pasmans knikte. “En tussen jou en je vader?” Ik richtte dan al mijn aandacht op de punt van de tafel. Pasmans zette zich naast me en sloeg een arm rond mijn schouders. “Gaat het niet goed?” Ik slikte “Nee… niet echt, ik voel me eenzaam, ze zijn zo bezig met de trouw, papa met mama… met Dorien dat ze mij een beetje vergeten” Hij kneep even in mijn schouder. “Nee hoor, dat zijn ze niet. Het is wat druk nu, maar geef het tijd, het komt wel goed” Ik keek hem aan, ergens wist ik dat hij gelijk had. 

Pasmans bracht me dan naar huis, waar niemand me gemist had. Ik zuchtte, en zocht mijn maatje Sipke. Ik zocht haar overal en schrok van de tuindeur die open stond. “PAAAAAP” waarom is de deur open? “Ik heb een ei laten aanbakken” Ik vloekte, Sipke ze was weg. Mijn lieve maatje was de wijde wereld in getrokken. Maar niet alleen Sipke, Ook Dorien heeft het huis afgebold. Wat een week, Dorien is nu 48 uur weg en niemand die haar heeft gezien… ik ga eerst maar even slapen en dan nog naar haar zoeken. Sipke is weer thuis, ze zat boven onder het bed van papa. Gelukkig. Ik heb het diertje dicht tegen mij aangehouden en nu ligt ze op mijn schoot heerlijk te spinnen terwijl papa met veel gemor een sudoku puzzel aan het oplossen is en mama nijdig aan het zappen is. Nog altijd geen nieuws van Dorien, van de poltie niets. Boos werpt ze een blik op mijn vader. “Hoe kan jij in godsnaam dat soort spelletjes doen” Oei hing er ruzie in de lucht? “kom papa wij gaan naar de chinees eten halen” Papa knikt. En haalt de jassen. Ik ga mee naar de chinees, tot volgende week. Liefs Simon

©©© By Eve 08-12-06 ©©©